Brumas da Bretaña

ACTA EST FABULA

2009-11-06T23:48:00.002+01:00

>Acabouse, nunca se me deron ben as despedidas. Finiquito este blog, esta vez sen esperanza de retorno, pois sei que podería botar 1 mes publicando pra logo pasar outros 7 en silenzo...
Doeme moitisimo, pero eche o que hai...
Estou intentando levar a cabo outro proxecto agora, un blog conxunto cos meus compañeiros de piso: chámase A Pantasma da Pin Up, por se queredes botarlle un ollo.

Farewell, my love
E xa que estamos con topicazos, non pode faltar:

2009-05-07T22:29:00.005+02:00

Cine frances

ano: 2002

direccion: yann samuell

género: drama, romance, "comedia"

intepretación: Guillaume Canet (Julien), Marion Cotillard (Sophie) ...

musica: Philippe Rombi.

Quiereme si te atreves, tratase dunha pelicula francesa independiente, coa fotografia e o corte de Amelie ( resaltan as cores verdes e vermello escarlatas), mesma importancia "ás pequenas cousas da vida" pero cun toque de humor inocente na primeira parte; e cecais de humor negro ou demasiado negro na segunda parte. Non se trata exactamente dunha pelicula de amor como quere explicar o titulo en español, se non como en francés dun Xogo de Nenos.

A historia comeza, xa de primeiras mostrandonos o que sucederá o final, unha bonita caixa con motivos dun tiovivo, sepultado enriba dun bloque de hormigón, avisannos de que hai multitude de xogos pero hai a un que é mellor non xogar: ó CAPAZ OU INCAPAZ. Julien é un neno ó que a sua nai ( enferma de cancro) lle regala unha bonita caixa, e este coñece a unha rapaza polaca marxinada polos outros nenos, levado pola sua bondade regalalle a caixa coa condicion que lla deixe de vez en cando, sin embargo ela, orgullosa dille que que é iso de dar e quitar?, que se quere a caixa ten que xogar, capaz ou incapaz? comeza o xogo. Na primeira parte os xogos ainda que atrevidos son trastadas, inocentes. Trala morte da nai de Julien, e cun pai facilmente irascible, afianza a sua realación con sophie volvendose inseparables e seguen coas suas trasnadas ata que son maiores. Pero chega un momento en que sin darse conta chega o amor, traducido unha vez mais nun capaz ou incapaz. Topanse que isto xa non é un xogo é a vida real, e levado un polo orgullo, e outro pola inmadurez, alonxanse de si. Os encontros seguintes o longo dos anos non quitaran do medio ó xogo, que se adueñou das suas vidas, nin tampouco o seu amor que a pesar dos odios, rencores etcs non desaparece, volvendose ó final, nun xogo sadomasoquista e vingativo, mentres co seu "capaz ou incapaz·" estan dicindo "querote ainda mais que a miña vida"

Xogo de nenos non é unha pelicula de amor común, é un puido ser pero non será, é un amor entre unha lua e un sol incapaces de encontrarse no ceo o mesmo tempo. Esta pelicula conten trazas dun lirismo teatral, tipico do cine frances. En si é un teatro que representa a cruda vida real, os camiños da vida, as oportunidades estragadas polo orgullo, a inmadurez, e sobre todo nun xogo comprendido entre dous mundos: o de cando eran nenos e o que se lles presenta como adultos. o problema e que ninguen quere perder.

pareceume unha pelicula orixinal

Camioneros: El éxodo de los Gnomos I - Terry Pratchett

2009-04-19T18:01:00.003+02:00

El programa de lectura no estaba dando el resultado esperado. Era cierto que en los libros había cosas útiles, pero costaba mucho encontrarlas entre todo aquel extraño material.
Como lo de la chica y la madriguera del conejo.
De nuevo fue Vinto quien apareció con aquello:
-... Y cae por el agujero y encuentra a un conejo con un reloj de bolsillo (yo se que es un conejo), y luego descubre un frasco con un bebedizo que la hace GRANDE, enorme, y también hay otro frasco que la hace pequeña, diminuta - explicó de carrerilla el joven gnomo - de modo que lo único que tenemos que hacer es encontrar otro frasco de ese líquido que hace GRANDE, y entonces uno de nosotros podrá conducir el camión.
Masklin no se atrevió a desechar la propuesta. Si había modo de que un gnomo alcanzara el tamaño de un humano, eso facilitaría los planes.

Camioneros é a primeira parte da triloxía El Éxodo de los Gnomos, de Terry Pratchett e que narra o periplo dun grupo de gnomos ata un centro comercial, onde descubren toda unha peculiar sociedade de gnomos que nunca ollou o mundo exterior. Xuntos deberán emprende-la búsqueda dun novo fogar para vivir sen a ameaza dos humanos.
Na liña de fantasía cómica de Patchett, a historia destes gnomos é orixinal, hilarante e divertida. ademais, se as obras de Pratchett traslocen moitas veces pequenas críticas sociais, creo que neste caso son moito máis abertas contra a contaminación, o dogmatismo e algunhas teimas humanas da sociedade.
Que pequechas me quedan as críticas ultimamente...

Arrugas - Paco Roca

2009-04-19T17:22:00.002+02:00

Arrugas conta a historia de Emilio, un señor maior de setenta e dous anos que é hospedado pola súa familia nunha residencia de anciáns. Paulatinamente comeza a perderse e esquece-los nomes das cousas e incluso dos seus novos amigos ata perde-la cabeza completamente...

Arrugas é un comic de rapida lectura pero dixestión lenta. É emotivo, ata o punto de case chorar, é divertido pero triste ó mesmo tempo. O debuxo non destaca especialmente pero os recursos narrativos dende a primeira folla mostran, con tremenda amabilidade, a dureza do alzheimer.
Arrugas recomendouno Randy no seu blog hai un tempo e eu trasmitinlle as súas opinións a Korzowei, que lle falou del a Elena, que o mercou e mo deixou... isto non ten nada que ver, pero faime gracia ver como circulan as ideas.

Maus - Art Spiegelman

2009-04-07T23:25:00.004+02:00

Aquí podedes ler unha boa reseña sobre o libro en cuestión: RESEÑA MAUS

Maus é outra historia sobre o Holocausto, todos sabemos que os nazis foron moi malos e os xudeus ratas nunha rateira. Da pena, si, e cabrea, tamén, pero non conta nada novo... ou se cadra si, mostra un xudeus con cara de rata, pero pese a iso máis humanos que os do neno co pixama de raias, que, se é necesario, non dubidan en foderse mutuamente para sobrevivir...
Pero se lin Maus non foi por ler sobre xenoicidios sobrexplotados culturalmente -non me vou excusar, non son politicamente correcto- se non pola renovación estilística do xenero comic que me prometeran. A reseña que vos ligo fala do asunto millor do que o podería facer eu sen parafrasear. Tan so direi que antes de ler Maus lin Watchmen, que son aproximadamente contemporáneos, e que ó lado do primeiro a renovación do primeiro queda un pouco en panos menores.

The Lounge Lizards

2009-04-02T00:12:00.003+02:00

Fozando o outro día en Wikipedia topei cun artigo sobre unha corrente do Jazz que xurdiu a metade dos 70s. Investigando en Goear din con esto:

Pareceume unha obra mestra digna da banda sonora da mellor película de detectives en branco e negro, pero non me pareceu nada punk. A miña benquerida amiga Laurípides sinaloume que de punk tiña o de durar dous minutos e medio. Hai un anaco deume por ver se topaba algo en Youtube e din con esto, que xa soaba moito máis punk:

Nin que dicir hai que xa están baixando, pero tranquilos, que non pillarei unha sobredose, como me pasou con Coltrane pois nin se achega apenas a My Favorite Things

Akira

2009-03-28T16:57:00.002+01:00

Akira é unha película de animación xaponesa do ano 1988, baseada no comic homónimo de Katsuhiro Otomo. É un verdadeiro clásico que vin o outro día, despois de tela visto por primeira vez hai uns cantos anos. Se na primeira visualización me resultou
Akira sitúase nun futuro alternativo próximo, no ano 2019, na cidade de Neo-Tokyo, construida sobre as ruinas da antiga Tokyo trala Terceira Guerra Mundia. Neo-Tokyo é unha cidade ó borde do colapso pola crise política e social onde cinetíficos e militares investigan a Enerxía Absoluta. Dous moteros, Kaneda -non confundir co presidente do Compos- e Tetsuo veranse envoltos no... HOSTIA!
Paréceme moi complicado sintetizar dúas horas de película nun parágrafo. Así que miradea pra enterarvos.
A trama argumental é entretida, profunda e regada con grandes doses de violencia gratuita e ata se poden ver un par de tetas -que non son gran cousa, pero que a primeira vez que a vira me impactaran profundamente- e permite unha crítica ós políticos corruptos, á brutalidade policial, ó sistema educativo e de reinserción xuvenil, ó densenvolvemento científico e tecnolóxico desmesurado e a unha Guerra Fría que daba nos 80s os seus últimos coleazos.
No aparado gráfico brillan con forza os escenarios e fondos, que foron traballados con esmero. Non podo te-la mesma opinión da banda sonora, que non me gustou nadiña.
Comentaronme aqueles que o leron que o comic é unha oba monumental, que adica un tomo enteiro dos seis que ten á conflictividade social e da unha visión máis completa da historia. O filme presenta certas alternativas pois foi rodado antes de remata-la publicación do comic no que se inspira e nel resulta imposible abordar con tanta profundidade os diversos temas tratados.
Comentaba con Carrasco o seu parecio a Watchmen sobre todo no ambiente que presenta, a estructura do argumento e sobretodo no feito de que os finais sexan distintos na película que no comic. Non en van son obras contemporaneas entre si e que mostran as inquedanzas dos autores sobre a cara donde se encamiña o mundo de finais do século XX.
Cada vez gustame menos como comento as películas... Dame a sensación de que non sei facelo. Inda así, anímovos a todos a ver está.

Xogo NDS: Hotel Dusk, Room 215

2009-03-23T23:11:00.002+01:00

Non sei se sabedes que miña señora nai ten unha Nintendo DS, esa consola portatil de Nintendo (como o seu propio nome indica!) con dúas pantallas e que ten como característica máis salientable o feito de que unha delas é táctil.
Como deduciriades do título da entrada, non vou falar aqui das virtudes da consola de marras, bueno, en certo modo si, pois falarei dun xogo moi bo para esta plataforma.

28 de Decembro de 1979. Kyle Hyde, ex-detective do departamento de policía de Nova York metido a vendedor fai noite nun hotel de estrada de Nevada. Alí hospédase na habitación 215, que se rumorea concede desexos... Hyde, que viaxa na procura do seu ex-compañeiro Brian Bradley verase envolto nunha trama chea de segredos, mentiras e verdades a medias na que están envoltos tódolos hóspedes e persoal do hotel.
A historia consegue manter a atmósfera de misterio bastante ben e nos últimos capítulos FRANCAMENTE MOI BEN, pois paseimos intrigado e absorto completamente pola trama, digna dunha novela negra. Tanto é así que o xogo denomínase, e é, unha novela gráfica onde as conversacións sosteñen o fundamental do argumento. So existen algúns aspectos inconexos e un final que deixa dous cabos sen atar...
A música é bastante potable e os gráficos resultóns, cuns escenarios que semellan pintados a pincel e non destacan e un personaxes a carboncillo que conseguen trasmitir moi ben as sensación a pesares de ter un rexistro de animcións un pouco limitado.
Respecto á xogabilidade, compre sinalar que é un título que permite segui-la liña argumental sen problemas que te estanquen, inda que en dúas ocasións bastante concretas estiven atorado e houben de recorrer á guía para sair do marrón. Tamén me ven a cabeza un terceiro punto morto ó que poderíades chegar no final do xogo.
Este título explota bastante ben as características e posibiliades da consola, tendo que usa-la pantalla táctil, soplar e pecha-la tapa para solventar diversos puzzles. Os puzzles supoñen outro punto a favor, variados e ben esparexidos por toda a historia, non son nin moi difíciles nin doados de máis.
En resumo, unha excelente aventra gráfica que me tivo entretido por 12 horas de xogo.

Seis Meses de Silenzo

2009-03-17T01:05:00.000+01:00

Ese é o tempo que levo sen escribir ren neste meu blogue. As primeiras tres semanas foi por non ter Internet, tres semanas horribles que me permitiron comprobar que o meu era unha addición, e logo sucedeulle á ausencia de Internete esa miña vella compañeira de fatigas: a vagancia.
Pero houbo algo máis, que din en chamar crise ideolóxica, que ten que ver con esa materia de Literatura Medieval e Cultura Contemporánea que din no primeiro cuadrimestre e que tratarei de explicar aquí.... e resultame moi dificil explica-las razóns desa crise ideolóxica sen aludir ó concepto clave de Postmodernidade, que non entrarie a explicar, que para iso hai libros de filosofía e a súa versión caseira: a Wikipedia.
Basta quedarse a grosso modo con que se trata dun proceso cultural no cal estamos todavía inmersos e que se caracteriza pola crise dos valores, ideoloxías e discursos tradicionais. Co seu coñecemento profundo - pois xa o mencionaramos de pasada nas clases de Antropoloxía do ano pasado - plantexeime moitas cousas e entre elas a continuidade do meu blogue, levaba moito tempo parado e cuestionabame a súa finalidade e se a alguén lle interesaban as miñas opinións culturetas sobre libros e pelis ou as anécdotas varias das que falaba.
A mediados de xaneiro comentara isto cun colega que me saca uns cantos anos e respondérame que se trataba dun ataque agudo do que el denomina Universitis - sobre isto non toparedes información na wikipedia, pois é un concepto acuñado persoalmente por el - e que parece consistir nun cuestionamento das aficións que afecta a estudantes universitarios que cren que con elas non aportan ren ó mundo.
A especie de bronca que me botou foi non a causa, se non o incentivo que me motivou a continuar, pero pensei en deixalo para despois dos exames, esa época terrible que no calendario aparece baixo o nome de febreiro e que se aveciñaba xa.
O meu febreiro durou moito máis que 28 días, durou ata o Venres 13 do presente marzal, cando fixen o derradeiro exame e puiden ser libre. A mera mención do periodo de exames, estando tan recente, prodúceme dor de cabeza, así que non entrarei en detalles.
Contareivos pola contra que ando nun proceso de desintoxicación consistente en perde-lo tempo: saindo de festa, botando sestas en Bonaval, vendo películas e xogando de novo ó Final Fantasy IX. Que estou pensando en facer unha serie de reformas no blogue e cambialo de servidor incluso, á espera do dominio .gal pero que mentres sexan vostedes benvidos ó novo Brumas da Bretaña

En Compostela

2008-10-01T18:00:00.002+02:00

En Compostela pode un home
escoller óboe e docísimo cor ó contrapaso
decaer nos tremedoiros
(VIBRA, CORAZÓN GASTADO!)
tenra especie de prantas espirais
e añuca ou seixo de xogar antre os dedos.

Pode pedra luída
alzarte sobre sí coma un guerreiro
é proclamado rei de oucas e carballeiras vellas.

En Compostela pode un vento duro
estremecer o corazón da Europa campesiña
que todos temos dentro sen dicilo.

En Compostela soan polonesas,
nacionalmente, en moitos plenilunios
cabo de trasparentes ollos, mortos,
e un barroco de bronce ergue paxaros de duro mármore
e oubean os couselos
nas murallas de San Martiño Pinario.

En Compostela, enfin,
compañías de mortos compañeiros
comen caldo insumiso na lmebranza ilustrada
(VOTO POR VÓS: ROSALÍA, PONDAL, FARALDO)
das cabezas alzadas.

En Compostela está o que perdemos
e vai nacendo noutros e isto é o grande milagre
(UNHA LAPA LENE, UNHA CANDELEXA!)
da conciencia desta patria
conservada en pequenos corazóns
ardentes con fogo doce que non morre.

En Compostela soterraron a semente
chamada Xohán Xesús González, porta
dun futuro suntuoso e proletario
que avanza cara nós con alboroto
e vénme o arreguizo somentes de pensalo e de amalo.

En Compostela estamos
moitos xa para sempre derrotados.

Con Pólvora e Magnolias
X. L. Méndez Ferrín

Xa estou de volta, o primeiro día, como tódolos primeiros días, foi un día de rencontros e toma de contacto, co aliciente desta vez, que non todo o mundo coñecía o meu corte de pelo... Lopo mostrounos a súa poderosa retórica a primeira hora, Villanueva apareceu para dicir que comezabamos mañá e coñecemos á unha das de Medieval dos Reinos Hispánicos, alias A Borracha segundo os Camechou. A maña pechouse ás 13:00 trala clase de Contemporanea de España con dous profesores que xogaban ó Poli Bo, Poli Malo...
O máis divertido é que xa temos deberes e que, inda que todo o mundo di que Segundo é o curso máis duro e todas esas lerias, non imaxinei que a diferencia se marcara dende o primeiro día.
Pola tarde Francés na Escola de Idiomas, que foi unha presentación si, porque aprendemos a dicir Bonjour, Ça va? e outros saudos, pero xa entramos en materia. A de Libre Configuración en Filoloxía -Literatura Medieval e Cultura Contemporanea- foi mellor do que esperaba, e xa imaxinaredes canto espero dunha asignatura alcumada A Friki.

O día antes da viaxe

2008-09-22T23:16:00.002+02:00

Maña a estas horas estarei en Gaillimh, ou o que é o mesmo, Galway. Hoxe foi un día agobiante: coma sempre, e por non variar deixei todo preparativo para o último día... Desafortunadamente, como comezo o cruso o día 1 e volto de Connachta o día anterior tiven que preparar as cousas para levar a Compostela e acabei coa cabeza coma un bombo... Ademais inda teño pendente a matrícula da Escola de Idiomas e da Facultade...
E como dirían os Monty Python...

And now, for something completely different...

Unha noticia que alegrara a algúns, cabreara a outros pero que non deixara indiferente a ninguén, diso estou seguro. Se queredes saber de que vos ando a falar, non tendes máis que facer click nesta ligazón.

Erros meus, má fortuna, amor ardente!

2008-09-18T23:49:00.002+02:00

Erros meus, má fortuna, amor ardente
Em minha perdição se conjuraram;
Os erros e a fortuna sobejaram,
Que pera mim bastava amor somente.

Tudo passei; mas tenho tão presente
A grande dor das cousas que passaram,
Que as magoadas iras me ensinaram
A não querer já nunca ser contente.

Errei todo o discurso de meus anos;
Dei causa que a Fortuna castigasse
As minhas mal fundadas esperanças.

De amor não vi senão breves enganos.
Oh! quem tanto pudesse, que fartasse
Este meu duro Génio de vinganças!

Luís de Camões

O que realmente me gusta dos autores culturalistas é que con eles a veces descubres algo -un poema, unha canción, un autor- que non coñecías e que che agrada, caso deste soneto do gran poeta portugues do renacemento (se non me equivoco) que coñecín grazas ó mestre, X.L. Méndez Ferrín.

Merquei Con Pólvora e Magnolias hai un par de días, na relectura descubro moitas cousas, que me demostran que son máis sabio que a primeira vez que o lín e agardo que menos que a próxima vez que o lea.

Verbas Bumerán

2008-09-15T23:43:00.002+02:00

Disque as palabras levasas o vento e a veces é verdade, máis outras verbas ditas voltan a un a veces, por casualidade cando as tiñas en parte esquecidas... Non son quen de explicar moi ben a sensación que me produxo que hoxe unha lectora do blog me recordara este fragmento da Morte de Artur... pero foi coma que o Céfiro me tirara unha pedra á boca do estomago:

-Doncella, no os pese por las palabras que os he dicho, pues me doy por vencido en este asunto y, en verdad, estoy de acuerdo con vos. Sabed que aquel a quien amais es el mejor caballero del mundo y no hay doncella que si tuviere que amar con auténtico amor, con razón no me dejara a mí y se quedara con él: es mejor caballero que yo, más hermoso, más cortés y más noble. Si yo hubiera sabido que era a él a quien amábais tan profundamente en vuestro corazón, sin lugar a dudas, no me habría entrometido a suplicaros y a requeriros de amores. Sin embargo en verdad os digo que sois la doncella del mundo que más he deseado que me amase con amor, a no ser por el impedimento que hay. Y ciertamente, si Lanzarote os ama tanto como creo que le amaís, ninguna dama ni docella tuvo más fortuna en el amor. Por Dios os ruego que me perdoneis, si he dicho algo que os desagrade.

Galván dame noxo e sen en embargo, mal que me pese, tópome semellanzas con el. Para min, a Materia de Bretaña éme un tema moi personal e no que sempre me sentin identificado con este ou aquel personaxe... sobre todo despois DAQUELA lectura do capítulo noveno de Amor de Artur. Ademais teñoa teima de pensar que calquer conto/ poema/ canción que me toca a fibra sensible e me emociona pode valer como un símbolo dalgun suceso/ situación da miña vida... é unha teima bastante infantil e son consciente diso, pero non renuncio a ela.

Final Fantasy VII Crisis Core ou Porque mercaría unha PSP

2008-09-15T13:11:00.002+02:00

Pouco máis que dicir... A precuela do meu primeiro videoxogo e un dos máis queridos, aquí vos deixo o trailer oficial:

Vellos coñecidos: Zack, Cloud, Aeris, Reno, Tseng e Sephirot. Comeza sete anos antes dos sucesos do FF VII e parece que culmina no incidente de Nibelheim. O comezo é un guiño enorme ó inicio do seu xogo nai:

Lamentablemente, non o vou xogar :S

Descubrindo (e aborrecendo) a John Coltrain II ou Sobredose de Saxo Tenor

2008-09-11T13:07:00.001+02:00

Se antonte estaba descubrindo a Coltrain e flipando en colores con My Favorite Things, onte a maña púxenme a baixar discos seus coma un poseso. De feito, botei coma cousa de seis horas ou así escoitando seguido a Coltrain. Ata o punto de colapsarme, de chegar a fartarme del e incluso toparme algo mal. Quedei con J. para que me deixara uns libros e porteime fatal con ela. Cando cheguei a casa metinme na cama a ler Franny e Zooey, de Salinger, un dos libros que J. me deixara mentres facía un lavado de oido cos Nocturnos de Chopin, lavado que continuei hoxe á maña, despois de sair facer uns papeleos -xa teño o DNI novo- con Vivaldi, Hendel, Bach e Telemann. Agora xa podo voltar escoitar a Coltrain sen que me den arcadas, pero prefiro gardar un tempo de seguridade. O meu curmán Breo insisteme en que escoitar seguido a mesma música aburre, e pódese ver que ten moita razón.

Che, el Argentino

2008-09-10T21:55:00.000+02:00

Dirección: Steven Soderbergh
Producción: Steven Soderbergh, Laura Bickford
Reparto: Benicio del Toro, Franka Potente, Santiago Cabrera.

Peli que fun ver con J. onte, conta a participación do Comandante Ernesto Guevara na Revolución cubana, intercalando estas imaxes coas da súa comparecencia na ONU algún tempo despois e fragmentos dunha entrevista que o arxentino mantivo. Insprada nos propios escritos do guerrilleiro respecto da Revolución e case documental, sacude da figura do Comandante Guevara, maxistralmente interpretado, todo o misticismo baleiro que se formou arredor da fotografía tan famosa e recurrente en bolsos, camisetas, chapas, bandeiras e imaxes do messenger. Ernesto Guevara aparece como un home que loita polos seus ideais, ata a morte, como o fixo, un home asmático que recoñece a importancia da educación e dos bos sentimentos na loita revolucionaria. Un home que ata no momento de exaltación producido pola victoria se mostra integro e xusto.
A peli encantoume, pero agardaba outra visión do Che... supuña que a película trataría sobre ese soldado que se apartou de Fidel cando este comezababa collerlle gusto á cátedra e se botou ás serras bolivianas, que pretendía encende-la chama dunha revolución panlatinoamericana que so existía no seu maxín... tan heroico como tráxico.
Lamentablemente, esta peli, que nos mostra, en verbas que tomo prestadas de Solid Snake ó home detras da lenda, non deixa de consolidar ó compañeiro Guevara coma ese mito baleiro do capitalismo que é para todos nós o Comandante Ernesto “Che” Guevara.

Descubrindo a Coltrane

2008-09-10T01:29:00.005+02:00

O primeiro acto da representación consistía nunha pingueira de tronos xirando en redondo enriba da miña cabeza. Posteriormente viña un breve silencio, algunhas risas, vasos esnaquizados e, para ir abrindo boca, os xemidos salvaxes da fulana da ocasión. Porter herdara un catre co cabezal de castiñeiro, polo que a sinfonía gañaba en volume coas arremetidas do xornalista, virtuoso da chingueta tántrica e outras virgalladas. O segundo acto culminaba cos berridos saciados dos actantes, a cada cal máis desaforado e máis cheo de razón, mais soportables por seren o preludio do que estaba a piques de chegar e tanto me reconfortaba para convocar o sono. Collía forma o ansiado desenlace. A sobremesa da que eu si gozaba: Porter escoitando My Favorite Things ata unha ducia de veces seguidas para recobrar forzas.
Asi empecei a utilizar a John Coltrane como balsámico existencial. Os acordes de saxo tenor, diluídos na atmósfera requecida da mañá, moito me prestaban. De súpeto, Agatha, Roi, a miña ex muller de toda a vida, a Consellería de Interior e o maldito exercito patriótico desaparecían para non volver...

A veces é curioso como chegamos a coñecer artistas, directores de cine ou músicos a traves de libros. Neste caso, tras ler iso encamiñeime directamente a Goear e puxen a canción en cuestión e tras escoitala a Taringa a baixar algo:

Despois fun con Agui pasear a cadela -máis información no meu fotolog- e ó volver, puxenme a escoitar o disco que baixara, que é no que estou agora.

Alguén dixera algunha vez algo de detecties cheos de whisky a ritmo de Jazz e Horacio Dopico (o protagonista deste O Cidadan do Mes que estou empezando a re-ler, despois de re-ler tamén a súa primeira aventura: Baixo Mínimos) parece ser un deses tíos dos que falo.

Pulp Fiction

2008-09-08T13:22:00.004+02:00

Dirección: Quentin Tarantino
Producción: Lawrance bender
Guión: Quentin Tarantino, Roger Avary
Ano: 1994
Reparto: John Travolta, Samuel L. Jackson, Uma Thurman, Bruce Willis e o propio Taranto

Película de culto que tiña pendente dende hai moito tempo. Tres historias ambientadas nos baixos fondos de L.A. en clave de comedia negra onde os diversos personaxes alternan entre protagonistas e secundarios.
Guión hilarante e con chistes malos -ketchup!- no que Tarantino aplica ese xogo que tan ben se lle da, típico da literatura contemporanea, que é a ruptura da linealidade temporal. Monton de detalles e guños a outras pelis dos que non te decatas ata lelos despois en Internet e como o grande Hitchcock e resalto a Banda Sonora, chea de temazos, incluido o opening que todos coñecemos, caso do temazo de Chuck Berry que bailan -quen non coñece o baile?- Mia Wallace e Vincent Vane no concurso de Twist.
Outro aspecto que considero apropiado resaltar é o feito de que Vincent Vane frecuente os retretes, levandose algo para ler como o común dos mortales, dos diversos escenarios, algo que os mafiosos e demais personaxes de cine non adoitan facer nas peliculas: imaxinádesvos a Vito Corleone saindo do excusado asubiando a canción da película e cun xornal debaixo do brazo?

Dawn of War II

2008-09-05T13:27:00.003+02:00

Onte a noite Dani reveloume que o lanzamento do Dawn of War II está planeado para verán de 2009, incluindo por fin ós Zerg -perdón, Tiránidos- e ensinoume o trailer do E3, que colgo aquí completo:

Asimesmo, comentandoo hai un anco con Rare, ensinoume as primeiras imaxes dos Tiránidos no xogo que colgo aquí tamén:

FOR THE EMPEROR!!

Destination Eire

2008-09-05T12:24:00.004+02:00

Volvo a Eire, esta vez ó Connaught, máis concretamente a Galway.
Marcho o día 23 de Setembro en voo direto a Dublín dende Lavacolla. Alí, autobus para cruzar o país de Leste a Oeste.
En Galway aloxome por 5 noites nun albergue e aparte da cidade quero ver de visitar as Illas Aran ou Sligo incluso.
As dúas últimas pasoas en Dublín, para pasear por alí de novo e a ver se podo ver ó meu bo amigo Greg. Volvo o día 30, un día antes de comezar as clases.
O que foi un marrón foi reservar o albergue de Galway, pois sudei para topar onde hospedarme eses 5 días e cando o topei, nn podía facer a reserva por usar unha tarxeta de debito e non de crédito, pero ó final amañouse o problema coa tarxeta do meu vello.
Alguén quere que lle traia algo?

Os Libros deste Verán III: Sobre Héroes y Tumbas - Ernesto Sábato

2008-09-04T11:18:00.003+02:00

La esperanza de volver a verla (reflexionó Bruno con melancólica ironia). Y también se dijo: ¿no serán todas las esperanzas de los hombres tan grotescas como éstas? Ya que, dada la índole del mundo, tenemos esperanzas en acontecimientos que, de producirse, sólo nos proporcionarían frustración y amargura; motivo por el cual los pesimistas se reclutan entre los ex esperanzados, puesto que para tener una visión negra del mundo hat que haber creido antes en el y en sus posbilidades. Y todavía resulta más curioso y paradojal que los pesimistas, una vez resultaron desilusionados, no son constantes y sistemáticamente desesperanzados, sino que, en cierto modo, parecen dispuestos a renovar su esperanza a cada instante, aunque lo disimulen debajo de su negra envoltura de amargados universales, en virtud de una suerte de pudor metafísico; como si el pesimismo, para mantenerse fuerte y siempre vigoroso, necesitase de vez en cuando un nuevo impulso producido por una nueva y brutal desilusión.

Novela que comecei a finais de xullo, polo seu Informe sobre Ciegos do que tan ben nos falara Sofía, profesora de Lingua e Literatura Castelá no bacharelato. Estructurada en catro partes, narra unha serie de acontecementos relacionados co asesinato de Fernado Vidal a mans da súa filla Alejandra, que se queimara viva.
A historia xira nas dúas primeiras partes, arredor do personaxe de Alejandra, a traves de Bruno, un intelectual amigo seu e que estivera namorado da súa nai e do seu reflexo na propia Alejandra e Martín, un mozo que mantén unha extraña relación coa rapaza. Fernando e a súa cruzada contra os Cegos, organizados nunha xigantesca secta que domina o mundo, ocupan a terceira parte. A cuarta conformana dalgún xeito as reflexións de Martín e Bruno despois da traxedia.
Mentres tanto, Sábato aproveita para presentarnos algunhas historias secundarias, na Babel -en verbas de Bruno e do tolo Barragán- que é o Bos Aires de mediados dos anos 50 aderezadas de montons de reflexións existencialistas sobre a vida, a morte, o significado da existencia humana, as relacións entre as persoas...
Enganchoume dende o primeiro momento e dende o momento no que me sinalaron a semellanza entre a relación Alexandra-Martín coa que mantiña eu con certa persoa comezou a resultarme inquietante, ata que lela e rematala converteuse para mín nunha obriga e unha necesidade imperiosa, causa ou efecto se cadra da perda de interese que me supuxeron as dúas últimas partes.

Os Libros deste verán II: Poesías Canónicas - Konstantinos Kavafis

2008-09-02T13:44:00.004+02:00

Cando comeces a túa viaxe a ïtaca
pide que o camiño sexa longo,
pleno de aventuras, pleno de experiencias.
Ós Lestrigóns e ós Ciclopes,
ó irado Poseidón non temas:
nunca atoparás criaturas tales na túa ruta
se mantés o pensamento elevado, se unha
selecta emoción o teu corpo e espirito ilumina.
Ós Lestrigóns e ós Ciclopes,
ó feroz Poseidón non acharas
Non, se non é a túa alma a que os alberga;
non, se non é ela a que chos mostra.

Pide que o camiño sexa longo.
Que sexan moitas as mañás de estío
que -con que pracer e ledicia!-
te conduzan a portos nunca vistos;
detente ante os mercados fenicios
e adquire as mellores mercancías,
madreperlas, corais, ámbar e ébano,
e toda sorte de perfumes sensuais,
tanta variedade deles como atopes:
vai a moitas cidades de Exipto
e aprende canto poidas dos seus sabios.

E leva sempre Ítaca na túa mente.
Ela é a túa meta, o teu destino.
Mais non apresures nunca a túa viaxe.
É mellor que dure moitos anos
e recales na illa sendo vello,
rico de canto acadaches no camiño,
sen agardar que Ítaca te enriqueza.

Ítaca xa che deu tan fermosa viaxe.
Sen ela, nunca emprenderías o camiño
Que máis pode ofrecerche?
E se a atopas pobre, non é que ïtaca te enganase
Sabio como serás e con tanta experiencia
ben comprenderas o significado das Ítacas.

Libro que merquei en Andel cando andaba a procura da segunda parte das aventuras de Alicia. Coñecín a Kavafis grazas ó Xacinto Losada, meu benquerido profesor de Grego no Santa Irene, que nos dera unha clase, alo por aquel, agora tan lonxano, primeiro de bacharelato sobre Poesía Helénica do século XX.

Faláranos de Kavafis e doutros dous que non recordo. Pero Kavafis gustarame moito e Xacinto deixárame un libro seu. cando ese día vin a traduccíon ó galego, non puiden evitar mercalo...
A poesía de Kavafis fala de sentimentos, de amor prohibido -recordemos que perdía aceite-, de amor non correspondido, de amor á beleza, da beleza mesma da vida e da morte e do medo a ambas. A orientación sexual da súa temática amorosa relegouno a un segundo plano na súa época ata ser eivindicado como un grande a mediados do século XX.
E como agasallo, versión do poema cantada por LLuís LLach:

Libros deste verán I: Alicia do outro lado do Espello - Lewis Carrol

2008-09-01T21:33:00.004+02:00

Este mes sen conexión lin bastante, na entrada anterior poderedes cazar varios títulos, pero solo vos falarei de tres, porque foron para min lecturas moi especiais e que disfrutei moito, e sen máis dilación comezo co primeiro:

Axiña que o Cabaleiro Branco cantou as últimas palabras da balada, empuñou as rédeas e virou a cabeza do cabalo para ó camiño por onde viñeran.
-Quédanche por andar unhas varas nada máis -dixo-; baixa-lo outeiro, pasar aquel rego pequeno, e despois xa vas ser unha Raiña... ¿esperas primeiro para verme marchar? -engadiu, cando Alicia virou e ollou toda animada na dirección que lle sinalaba-. Non me ha levar moito. Ti espera aquí e ondéa-lo lenzo das mans cando eu chegue á volta do camiño! Eu coido que me vai animar, non sabes?
-Espero, si -dixo Alicia-; e moi agradecida por vir tan lonxe comigo... e pola cantiga.. gustoume moito.
-Confío que si -dixo o Cabaleiro, dubidosamente- pero non choraches tanto como eu pensaba que habías de chorar.
Conque apretáronse a man, e despois o Cabaleiro marchou cabalgando a modiño para se volver meter na fraga. " O que non ha levar moito ha ser velo caer do cabalo", dixo Alicia para si cando quedou ollando para el. "Ala vai! De cabeza coma sempre! Iso si, erguese outra vez de seguida... como leva tanta cousa pendurada do cabalo" Así seguiu falando consigo mesma mentres ollaba para o cabalo... de vagar polo camiño adiante, e as caídas do Cabaleiro, primeiro para un lado e logo para o outro. Despois de catro ou cinco tombos chegou á volta do camiño e enton Alicia ondeou o lenzo das mans e esperou ata que lle desapareceu da vista.

Segunda parte das aventuras de Alicia, nunha traducción ó galego preciosa, que sudei colonia para a conseguir. Conta outra aventura da meniña, desta vez, do outro lado do espello. Tan deliciosa coma a primeira, pero cun matíz moito máis maduro nos dialogos, nos que podemos albiscar a eterna pregunta platónica dos soños e do mundo das ideas... Este libro esta presentado en forma dunha partida de xadrez na que os movementos son bastante validos, pero inda non conseguín resolvelo.

SUMMER'S ALMOST GONE

2008-09-01T02:34:00.003+02:00

Summer's almost gone
Summer's almost gone
We had some good times
But they're gone
The winter's comin' on
Summer's almost gone
Where will we be
When the summer's gone?

Así rezaba, aproximadamente, Summer's almost gone, unha canción do album Waiting for the Sun, dos máis grandes: dos Doors.
Mentres a buscaba en Goear topeime con esta rareza: Starway to Heaven tocada por eles e aquí vola deixo:

Como ía dicindo, o verán chega ó seu fin e eu voltei a Vigo, por pouco tempo... a finais deste mes voltarei á Eire de eternas choivas, á Illa Esmeralda, á miña benquerida Hibernia... en resumo á fermosa Irlanda e despois en Outubro tocara enfrontarse de novo á claroscura, á barroca, á bizarra, á vella Compostela... Si, hoxe teño o día de poeta barato...
Máis non escribo isto pra falar do que ven, se non do que foi, e este foi, un bizarro verán... pero moi agradable: partida de Anima, Ortigueira, Lamatumbá, Magö de Oz, Alicia do outro lado do espello, Lolita, Mornings Star, Sobre Heroes y Tumbas, Poesías de Kavafis, Led Zepellin, The Doors, Rainbow, Bill Halley & his Comets, La Cruz de Hierro, La Huella, Toma el Dinero y Corre, The Meaning of Life, Aquellos Maravillosos 70, nadar no río e andar en bici, chistes de piratas, facer novas amizades e ver medrar outras máis vellas, dañar algunha e aprender palabras novas... excluo a Luar na Lubre por ter unha cantante portuguesa e sen rastas por moito que algúns me canten a de Camariñas...
Funme polas ramas, quería dicirvos que estou de volta do meu bucólico exilio de dúas semanas na Lama e tres na Xesteira, que volvo ser persoa -ergo, teño Internet- e que seguirei con isto. O Starway to Heaven dos Doors deixa moito que desexar e con isto despídome, non sen antes advertiros que abrin un fotolog, que se todo o mundo ten un, eu non vou ser menos...

Desaparecido en Combate

2008-08-04T11:29:00.003+02:00

Pois iso, sigo vivo máis o meu exilio na Lama en cas da miña avoa (na carcere non, inda que me sinta coma un preso político) onde non teño conexión a internet (agora mesmo estou mangándolla ó concello) e por iso non podo escribir ese artigo atrasadísimo sobre Ortigueira ou sobre o Aniversario de Manu, amén doutros sobre Lolita e O Retrato de Dorian Gray, que por fin lin ambos ou sobre pelis tales como BRAINDEAD: Tu madre se ha comido a mi perro, que vin onte e recomendo encarecidamente se queredes ver os primeiros pinitos cinematográficos de Peter Jackson con zombis e monos rata.
O peor de todo é non poder seguir coa partida de Anima ó seu lexítimo ritmo porque, se non o comentei, comentoo agora, estou -estaba- a dirixir unha partida de Anima cos habituais Fidel, Agui e Vicente e a nova incorporación de Judi, pero deste tema xa vos falarei largo e tendido...
E para finalizar, dende esta miña prisión desexovos bo verán ate que voltemos vernos;)

Notas

2008-07-16T22:21:00.002+02:00

Xa está aquí, xa teño a derradeira nota... Medieval, case un mes tardaron en sair, a culpa foi da ghuicha, que debe ser bastante vaga... porque senon sería de Alsina e non pode ser, porque Alsina é como o Papa de Roma: infalibel.
E agora sen máis dilación e sen máis obxetivo que fardar un pouco para inflar o meu ego, as miñas notas deste primeiro ano de carreira:

Prehistoria Universal: 6.7 - Ben
Historia Antiga Universal: 9.5 - Sobresainte
Historia Medieval Universal: 10 - Matrícula de Honra
Fundamentos de Historia Política: 8.2 - Notable
Fundamentos de Historia Social e Económica: 10 - Matrícula de Honra
Fundamentos de Etnoloxía: 9.5 - Sobresainte
Fundamentos de Historia das Relixións: 9.5 - Matrícula de Honra
Prehistoria da Península Ibérica: 8.6 - Notable

O Vixia no Centeo - J.D. Salinger

2008-07-16T02:51:00.000+02:00

-Xogabades a que todo o tempo?
-Ás damas.
-Ás damas, manda carallo!
-Si, e ela nunca movía as súas. O que facía, cando facía unha, era que non a movía. Deixábaa estar alí, na fileira do fondo. Poníaas todas alí, na fileira do fondo. E non as usaba. Gustáballe miralas todas alí, na fileira do fondo.
Stradlater non dixo nada, estas cousas non lle interesan a moita xente. [...] Stradlater era un fillo de puta a quen só lle importaba o sexo.

Este libro foi o atrasadisimo regalo de aniversario de Judi, xa me falara moito de Salinger e a verdade intrigábame bastante, así que o comecei rapidamente. O libro transcorre nos escasos tres días entre que o protagonista decide marchar do seu colexio antes do previsto (íano expulsar ó mercores seguinte) por ter discutido co fillo de puta de Stradlater. Holden, que así se chama, pasa ese tempo só na cidade de Nova Iork e coñece a diversos personaxes cos que conversa, afundindose cada vez máis ata ser salvado de cair no abismo pola súa irmá pequena. A visión do mundo de Holden é moi persoal e tremendamente resentida, considerándoo cheo de hipócritas e xente desprezable.

O libro é, para a súa época -mediados do século pasado- moi atrevido e aborda a sexualidade adolescente dun xeito moi directo. Creo que eses dous puntos son a claver para o exito da obra (recordemos que é a mítica novela que mandan ler nas pelis yankes.
O que máis me gustou do libro foi o linguaxe do mesmo. Holden, que narra o seu descenso ós infernos en primeira persoa é un tío sen moito vocabulario e cun rexistro bastante coloquial, non obstante é moi sarcastico en ocasións e interrompe habitualmente os dialogos con observacións súas. Outro aspecto a resaltar son os pequenos detalles, como o do fragmento, agún maxistralmente descrito, que che fan ver que detras dese rebelde sen causa hai un tío de ben.

Un Ano en Compostela I

2008-07-16T01:00:00.000+02:00

Este é post prometido para o pasado luns sobor deste primeiro ano en Compostela. As pasadas semanas, por Hs ou Bs non puiden colgalo antes, así que perdón, e agora, sen máis dilación:
Realmente nunca escribín nada sobre as impresións que me mereceu o cambio de cidade, a facultade, o piso ou a xente que topei por aquí, e creo que non hai nada mellor que barallar un pouco sobre o tema, comezando, como non, polo comezo.
O comezo foi extraño, realmente tiña moita ilusión por virme para aquí e non tanto por comezar as clases, se non máis ben por saber con que me ía enfrontar. É curioso que, despois de coñecer a Universidade e Compostela dende dentro, cústame moito recordar o que pensaba antes, véndoa dende fora.
O comezo de curso foi cecais algo decepciónante, os compañeiros do insti da vella garda andaban cada un a cadansúa bola e como inda non coñecía ós da clase andaba un pouco descolgado. Nesas primeiras dúas ou tres semanas do curso estiven acoplado na casa de miña prima Rebeca, contaba con que me colleran no servizo de residencias da Xunta, pero quedeime ás portas de entrar. Adiándome a xogar e modificar o Crusader Kings e xogar tamén ó Dawn of War e almorzando moi tarde vendo mentres tanto The It Crowd.
Visto que non ía ir para unha residencia da Xunta, mirei de buscar piso. O vello JJ tamén andaba nese trance e plantexámonos o alugar un xuntos, pero os seus pais preferiron que collera un el só (por aquilo de estudar máis e tal) e eu acabei con dous amigos de Rebeca e Fran que tiñan unha habitación libre.
Estes dous dos que falo sonvos Carlos e Antonio, con quen convivín todo este ano e seguiría a facelo para o que ven de non ser que buscar outro con Zelretch. Realmente son moi bos tíos e rinme moito con eles, pero prefiro vivir cun bo colega da miña mesma idade.
Ó mes de chegar a Compostela as cousas xa pintaban mellor, xa collera confianza cos rapaces da clase e xa saiamos de cuchipanda todos xuntos en amor e compaña. Pero se algo hai que destacar dese mes foi Cineuropa, ese ciclo de cine no que me traguei máis de dez películas en tres semanas. Todo comezou un día que, tomándolle algo despois de clase Samu, Fariñarlos e eu comezamos a follear o programa do ciclo e a dicir cousas do xeito de Esta ten boa pinta, anda, Esta quero vela ou Imos ver estoutra ata o punto de saca-las axendas e anotar os pases das pelis que queríamos ir ver. Pasei ese mes metido no Teatro Principal ou no Salón Teatro vendo pelis grandiosas, inda que tamén caeu algunha que outra bastante mediocre... e para rematar nada mellor que o célebre Maratón de Cine Bizarro, ó que cheguei un día despois de clase ás 9 da noite e saín ó seguinte ás 11 da maña para ir á manifestación contra o Plan Boloña.
Falando de manifestacións creo que chegou o momento de falar da Asemblea da Facultade, un órgano de acción estudiantil baseado na democracia directa, por definilo dalgún xeito. A Asemblea serviume para coñecer máis xente dentro da Facultade , enterarme do tema do Plan Boloña -antes nada máis que o oíra o nome- e posicionarme inda máis nun plano crítico e non aliñado no aspecto político da miña vida ó coñecer xente de diversas asociacións e grupos políticos... Ó comezo non tiña intención de involucrarme demasiado pois parecíame que había moito flipado por alí, pero como Fran xa me advertira, esas cousas son adictivas e acabei metido de cheo nesa idea tan bonita como utópica.
Despois que pasou Decembro e o Nadal chegou Xaneiro e con el a Negra Sombra dos exames e dos traballos que había que entregar. Durante os tres primeiros meses fora ás aulas, pero pouco máis, adicárame fundamentalmente a, como diría Sinchan, raña-la piroliña. Comecei a meterme tutes de biblioteca polas mañas, pasando apuntes, preparando o primeiro dos exames e facendo traballos, e clase pola tarde.
Febreiro transcorreu entre a biblioteca e os exames, estudei moitísimo e estreseime tamén o seu. Tamén me serviu para coñecer por casualidade, a algúns rapaces do outro grupo de primeiro de Historia, con quen non tivéramos relación algunha.
Así como acabaron os exames e, pese a terme proposto, como outras tantas veces, non deixar todo para o final volvín á vaguear todo marzo e abril, lendo, xogando ó rol ou vendo espectáculos de maxia. Tamén aproveitei para intentar saca-lo carnet de conducir, pero ó ilo deixando e ilo deixando non me deu tempo máis que para o teórico.
De novo en maio tocou currar outra vez, traballos de medieval e antiga, pasar apuntes e comezar a estudar, iso si esta vez tomeimo con moita máis calma, xa non eran os primeiros exames, xa non estaba (tan) nervioso e sobre todo, non quería estresarme nin illarme tanto como fixera no primeiro cuatrimestre.
A comezos de xunio comecei a sentirme un pouco queimado, inda que me encantaba, estaba canso de Compostela, de non estar na casiña e sobre todo de ter que coller trens. Quería irme á Xesteira, andar en bici e non ter que preocuparme de facer a maleta para marchar ó día seguinte. Creo que tiña morriña, no fondo, entre os fins de semana que quedaba ala e os que a miña nai traballaba pasara pouco por alí e sempre tiña algo que facer. Así, cada vez vagueando máis, ata o punto de estudar o último exame so durante as dúas horas inmediatamente anteriores.
Esa noite foi a última cea de clase, a quinta, ou xa a sexta cecais. Fomos ó Restaurante Mazaricos –nome que deu pé a un chiste malísimo de Julio- dirixido por María la Portuguesa e que tiña futbolín, a cena transcorreu como transcorren ese tipo de acontecementos, inda que Sergio e eu demostramos grandes dotes humorísticas e unha moi grande compenetración, con dúas salvedades, amenizada por Super cunha guitarra e coa aparición dun vello verde calvo, ó que animaron para que se lanzara sobre as mozas. Este feito desgustoume, non me parece pavero -lit: simpático, termo sacado do Vixía nas Patacas- meterse así cun pobre vello, ademais cando o pobre estaba tan ebrio. Despois de cear fomos todos a un karaoke, topando ós do outro grupo de historia polo camiño e fixémoslle un Anschluss. No karaoke topamos ás de Arte, faltando so os de Xeografía (espera, hai deses? Eu nunca vin ningún!) para estar tódolos noveis da facultade. Destrozamos a canción hortera e carroza esta de Camilo Sexto de Vivir así es morir de amor e non sei que máis. Despois fomos po Maycar, para variar. Á maña seguinte vinme a Vigo cargadísimo con dúas maletas cheas de toda a merda que fora acumulando en Compostela, foi triste ver a miña habitación sen posters, sen libros na estantería e co armario baleiro.
Que dicir? Agora entendo porque o vello Sindo dicía que cumpría estudar en Compostela, é entrar nunha cidade nova, na que estiveches un feixe de veces, pero que non coñeces, porque Compostela é máis que as vistas da Catedral dende a Alameda. Sumérxeste nun ambiente novo e distinto, con xente nova e sitios novos e novas formas de ve-la vida entre tantas pedras vellas. Creo que todo iso cambia e de feito, que eu fixeno e para ben, non sei, empecei a pensalo ó darme conta de como cambiaran os meus gustos músicais ou literarios... Pero paso de debates filosóficos que non van a levar a ningures e deixoo xa. Quedan moitas outras cousas das que falar, dende a xente que coñecin ós sitios que me gustan pasando polas materias, pero realmente non teño ganas de escribir agora e se espero a telas probablemente non colgue isto nunca. Así que aí vos quedades. Maña (en serio) Ortigueira 2008

Concerto de Extremoduro

2008-07-06T00:43:00.004+02:00

Antonte foi o concero de extremo, aprazado dende comezos de xunio por unha tendinitis (xa, xa...) do guitarrista.
Intentei coller un tren ás 17, pero estaba masificado e tiven que esperar unha hora máis ata o seguinte. Carlos e Carrasco, que nun inicio viñan canda min no primeiro pero tamén sufriron a masificación colleron o mesmo ca min, así que fumos Carrasco lendo o Marca, eu xogando a DS e Carlos desaparecido noutro vagón.
Chegamos ás 19:30 e topeime ó meu vello amigo Agus e fumos falando un anaco.
Quédaramos ás 20:30 en Area Central con Samu, así que lle dimos caña e mercamos un aperitivo no Día de San Pedro (queríamos tomarlle unha caña coa súa tapa, pero non había tempo...) e alí topamos ó Brais e a María pois Samu e Irene non chegaron ata as 21... baixaron ó Alcampo mercarllealgo pa beber antes do concerto e tiramos para o Sar.
Mentres eles bebían, eu entrei a escoitar a Doctor Deseo pero apenas tocaron dúas cancións máis e quedeime sen escoitar Ahora que estas dormida ou Carita de LLuvia pero afortunadamente si tocaron Corazon de Tango.

Despois Extremo, un concertazo con tódalas cancións míticas e que, tras un descanso de 15 minutos (que irían facer?) remataron con Puta, Evaristo García, So Payaso e Ama y Ensancha el Alma...

Saimos, María retirouse vilmente e o resto fumos ata a zona vella (Samu e máis nonseuiquén querían ir polo curruncho) pero estaba petado e marchou con Irene, así que fomos Brais, Carrasco Carlos e máis eu para o Avante (tiñamos mono, aurrera, aurrera) Brais marchou e Carlos desapareceu...
Carrasco e máis eu chegamos a conclusión de marchar no primeiro tren que saia no horario -o das 5:30) para descubrir que so pasaba os luns, non vexades que baixón...
O seguinte, o das 6:30, non circulaba os sabados e non nos quedou máis narices que coller o das 7:30... eu viñen durmindo no tren, pese ó gicho que metía berros e ó que chegou despois que se queixaba de Renfe ata que cheguei ás 9 a casa e metinme na cama. Unha noite longuísima.

Las Crónicas de Narnia: El Príncipe Caspian

2008-07-05T23:43:00.002+02:00

Titulo: Las Crónicas De Narnia: El Príncipe Caspian
Género: Aventuras, Fantasía
Nacionalidad: USA
Año: 2007
Director: Andrew Adamson
Guion: Andrew Adamson, Christopher Markus, Steve McFeeley
Reparto: Georgie Henley, Skandar Keynes, William Moseley, Anna Popplewell, Ben Barnes.

Basada na cuarta parte da serie As Crónicas de Narnia do escritor anglo-irlandes C.S. Lewis, transcorre 1300 anos despois dos eventos narrados na primeira peli, asi que non houbo problema en non ter visto a primeira. O argumento foi bastante típico, rapaces que entran de casualidade nun mundo fantástico e teñen que involucrarse nun conflicto armado: neste caso pola sucesión do Reino Telmarino e a reconquista de Narnia.
A peli tiña unha moi boa fotografía, pero non me gustou o dobraxe, sobre todo o da nena pequena. O argumento está ben para pasar unha tarde, inda que non é, como resulta obvio, unha peli que pasara a historia... iso si, non me enterei moi ben do final, pero foi por falla de atención.

La Gran Evasión

2008-07-02T15:21:00.004+02:00

Dirección: John Sturges
Producción: John Sturges
Guión: James Clavell, W.R. Burnet
Música: Elmer Bernstein
Ano: 1962
Nacionalidade: Yankee
Reparto: Steve McQueen, Richard Attenborough, James Donald, Charles Bronson, Angus Lennie...

Basada nunha historia real, descrita por Paul Brickhill,piloto das Reais Forzas Aereas Australianas e preso nun Stalag Luft II, un campo de prisioneiros situado actualmente en Polonia, contanos un xigantesco intento de fuga por parte de 250 oficiais prisioneiros.
Os prisioneiros idean un plan mestre, cavando tres tuneles, falsificando salvoconductos e convertindo mantas e calquera cousa que topen en roupa civil.
A peli contanos as orixinais formas que teñen os presos para superar os diversos problemas que presenta o ambicioso plan, como desfacerse da terra dos tuneis ou conseguir madeira para apuntalalos e a fuga en si mesma. Descubertos, so 76 dos 250 implicados consegueun sair do campo de concentración e de eles, so dous conseguen escapar, sendo 50 deles executados pola Lei de Fugas. Existe unha versión anterior da mesma historia, británica, baixo o título de The Password is Courage.
Vina o sabado pola noite con Carlos e Samuel, despois foron tomar algo e coñeceron unha rapariga moi guapa e simpatica, ou iso din eles... eu non fun porque me doia a gorxa.
O máis celebre da película é sen dúbida, a banda sonora, co seu emblemático tema principal, que todos coñecemos, pero que a maioría descoñeciamos de onde proviña.

Innaguración do Clube de Rol Gygax

2008-07-02T13:51:00.003+02:00

O sabado, como xa comentei por aquí foi a innaguración do Clube de Rol do Centro Sociocultural do Ensanche, bautizado Gygax en honra do, recentemente falecido, creador do primeiro Dungeons & Dragons: Gary Gygax. O acto desenvolveuse durante a maña na praza vermella, con partidas de wargames: Warmachine, Infinity e Flames of War (esta última consistía nunha recreación da última victoria dos Afrikakorps de Rommel, o Raposo do Deserto) e nunha charla para pais seguida dunha partida do xogo de rol dirixidas por Nacho, un dos creadores das Crónicas de Gaidil.
Este foi o aspecto máis interesante da xornada: Ver a señoras dun intervalo entre 40 e 60 anos anunciando que usan ó director do banco como escudo humano ou dicindo "Fago Taichi e son señora da limpeza nun colexio de primaria: Son mortal co pau da escoba" para acto seguido empalarlle a cabeza a un garda civil zombi -cumprindo os soños máis escuros de moitos- resulta cando menos interesante.
A historia era a seguinte: Nunha oficina do Banco Pastor de Lalín están tendo problemas cos ordenadores e os catro clientes presentes queren verse decentemente atendidos.
De supeto irrompen no banco dous tíos con aspecto sospeitoso, que se quedan a carón da porta e din algo como "Estamos todos tranquilos?, Si, pois enton isto é un atraco", a situación é tensa, pero remata por complicarse cando se dan conta de que no exterior so hai zombis. Mediante artimañas e o incendio provocado que non pode flatar en ningunha partida de rol, consiguen distraelos o tempo suficiente para montarse nun camión de prosegur e sair de Lalín, cidade Zombi.
A partida foi un exito e as señoras en cuestión xa estaban a falar para xogar outro día.
Case ó final da actividade repartíronse os carnets do clube, inda que eu teño que agardar polo meu porque inda non levei a foto, a ver se o venres...

Proxecto Runas'08

2008-06-27T13:10:00.002+02:00

Xa podedes votar na web do Festival de Ortigueira polos 8 mellores grupos noveis que actuarán venres e sábado de tarde no escenario runas... Eu vou agora, a ver se topo algo de xeito, como Monte Lunai o ano pasado (que ó final non gañou).

Proxecto Runas'08

Semifinais da Eurocopa

2008-06-25T23:13:00.007+02:00

Hoxe non estudie unha merda, as 16 cheguei á Biblioteca e puxémonos a ler periódicos gratuitos, no horóscopo do 20minutos poñía que ía aprobar Prehistoria:

Talento y creatividad te sobran ahora para llevar a cabo aquello que tienes en mente. Destaca en eso que más te agrada hacer. Te encuentras ahora como un imán atrayendo el amor, la suerte y la prosperidad a tu vida. Tienes ahora toda la libertad del mundo para actuar y asumir la responsabilidad de tus decisiones.

Bueno, o caso é que comprobamos que non había vontade de estudo, asi que non demoramos nin 15 minutos en baixar ata a cafetería... Dúas semanas pechado son demasiadas e realmente croe que precisaba de tomarme unha tarde de descanso e relaxación. Ás 18 volvimos á biblioteca para recoller as cousas e marchar dar unha volta, Fariñarlos, Rooney e eu, que a Sergio entroulle a vena responsable e decidiu quedar a traballar un pouco.
Baixamos a mercarme unha palmera Fariñarlos, o prezo que ten que pagar por dispor dos meus apuntes. El di que me prostituo, eu prefiro considerarme un mercenario... Mercouse tamén un croissant e Rooney unha napolitana e fomos para a Alameda a sentarnos e estar de chachara... Despois fomos ó Via Crucis, por non perder a costumbre, a tomerlle unha caña -bueno, eu un trina- e despois paseime un anaco por Zonula4 a molestar... ata as 20:35, que quedara con Sergio para ve-lo partido da Selección no seu piso (os máis avispados lembrarán que non teño televisión)
Na segunda parte uniusenos Diego Rosales, compañeiro de piso de Sergio e mundialmente coñecido por se-lo fillo de Manolo Rosales, profesor de Lingua e Literatura Galega no Instituto de Ensinanza Secundaria Santa Irene.
Partido mediocre no que case morre Villa ó tirar unha falta pero que a selección do Estado Imperialista e Opresor Español-teño mono de Avante e de cantar a berros Fura Futbolín, que lle queredes...- gañou 3-0. Si, a veces vexo o futbol, sobre todo en momentos históricos coma este. Así podereille dicir a tódolos madrilistas que coñezo que se España nunca pasaba de cuartos era por levar ó Raúl. Total, que ata as 23 non chegeui ó piso, igual que onte, inda que por motivos ben distintos... Fágovos un resumo rapido, vovlía ás 21 da Biblioteca e topeime co Brais de Dereito -tamén ex-estudante do insigne centro de ensinanza media antes citado- que me invitou a sentar canda el e a súa compaña -a única outra coñecida era Candela- na porta dunha baiuca. Entre os seus acompñaantes había un mozo e unha moza que tocaban o acordeón e paseimo moi ben escoitando canción popular, vendo ó Brais bailar e ós guiris flipar coa troula que había ali montada, tamén pasaba moita xente vestida de folclórica... pero iso, amigos, é outro cantar.
Para rematar, un video, adicado a Sergio e Rosales Junior:

Clube de Rol do Ensanche

2008-06-24T21:37:00.003+02:00

Copypasta da noticia, tal como aparece no blog da librería Zonulacatro:

IMPORTANTE. Debido á coincidencia cos exames de selectividade e oposicións varias, a inauguración do clube posponse ao SÁBADO 28 DE XUÑO. Facémolo porque no queremos que haxa excusas pra non ir, que nos coñecemos ;)

Despóis de varias xornadas exitosas, anunciamos a próxima creación do "Clube de Rol" con sé no Centro Sociocultural e Xuvenil Municipal O Ensanche

A partires de hoxe e se vos interesa ter un espazo permanente para xogar ao rol, xogos de cartas, taboleiro, miniaturas, estratexia, un espazo onde se organicen periódicamente liguiñas, campionatos, torneos, obradoiros de pintado de miniaturas, obradoiros de escenografía, proxeccións de filmes realcionados con este mundiño, xornadas de rol... en fin, todo o relacionado co "hobby", non dubides e achégate polo Centro Sociocultural e Xuvenil Municipal O Ensanche e date de alta. A inscrición no clube é de balde!!.

Ao ser socio terás:
-Acceso ilimitado ás instalacións do clube.
-Dereito a participar nas actividades que se organicen.
-Acceso ao buzón de suxerencias onde poderás votar que xogo queres que se compre para a ludoteca do clube, que película será a próxima en proxectarse ou que actividade queres que se realicen.

O día 28 de Xuño (sábado) pola mañá, celebraráse o acto de inauguración do clube e a entrega de carnés de socio aos que se aputen entre hoxe e ese día, se non podes ir a recollelo ou ainda non te decidiches a apuntarte, non te preocupes, o período de inscrición non caduca e poderás ir cando queiras a apuntarte e solicitar o teu carné.

Se o tempo o permite se porán unhas mesas na Praza Roxa onde se celebrarán exhibicións de xogos de estratexia, obradoiro de pintado de miniaturas e escenografía así como exposición de escenografías e miniaturas pintadas.

Ao mesmo tempo no Centro, se celebrará a I XORNADA DE ROL PARA PAIS. Trae ao teu pai ou nai (ou aos dous) para que aprendan en persona o que realmente é o rol, alí estaremos para responder a tódalas súas dúbidas sobre este xogo e amosarémoslle en persona como é unha partida.

Para que todo esto saia adiante só fai falta unha cousa: VOS!!!

Únete.

IMPORTANTE ÚLTIMA HORA!!
Infórmanme de que as fichas de inscrición xa están listas. Asi que xa vos podedes ir a apuntar

Isto é por se algún friki inda non se enterou... xa sabedes que eu andarei por ali, si, inda que haxa exame o luns... que agora podo dicir que xa fixén cousas peores.

San Xoán

2008-06-24T14:22:00.005+02:00

Onte, aparte do exame de Medieval, que entre unhas cousas e outras non o estudei ata o sabado pero que me saiu bastante ben, fun pola noite a unha das multiples fogueiras que había por Compostela, concretamente á de Pelamios con Sergio, Samu, Irene e as súas compañeiras de piso, Rooney, María e Ruth. Comin sardiñas (eles beberon) e topeime por alí a Rare, Miguel e Alex e despois queimamos apuntes (120 follas manuscritas que gardei de Medieval, Antiga, Relixións, Prehistoria da Peninsula que arderon na súa maioría) e chimpamos por riba da fogueira. Tamén me serviu para coñecer por fin ó celebre Luqui, que superou todas as miñas expectativas, inda que non tiña cresta. E para coñecer á famosa moza de nacionalidade extranxeira do señor La-Li-Lu-Le-Lo, que resultou ser ben xeitosa e simpática e que me serviu para meterme un bo anaco con La-Li-Lu-Le-Lo. Sei que estou a ser críptico, pero é información confidencial que non podo revelar, os máis avispados decatáredevos, como moito de que me gusa o Metal Gear Solid.
Parecía talmente unha verbena de verán, cunha orquestra desas malas -case choro coa súa Dolores se llamaba Lola- e estivemos a troulear e de cuchipanda -como diría a profe de arte do inst (ainss que tempos) ata as tres da maña, que Sergio, Ruth e eu e máis a amiga de Irene de nome raro que xermolara por alí non sei en que momento nos retiramos.
Hoxe tocou prepaparar o Paleolítico para o Exame de Prehistoria Universal... Medo me daba, pero o certo é que cada vez me sinto con máis posibilidades de aprobar. E ganas que teño, xa dende comezos do cuatrimestre era a única asigantura que temía poder suspender. Pero iso non vai acontecer. Bueno oh! Vouna aprobar e a ser posible sacar nota e rirme na cara de Serna cando se lle rompa ó corazón ó saber que Alemania se reunificou hai case 20 anos.
Aquí vos deixo un par de fotos para que botedes unha ollada, hai unha censurada, Brais bailando con Luqui, que o mira cunha mirada de inmenso cariño e tenrura pero a miña vida peligraría de colgala. E o luns 30 colgarei un moi grande artigo sobre este primeiro curso da carreira que veño de pasar aquí, na Compostela Eterna.

Cartel do Festival de Ortigueira 2008

2008-06-20T15:14:00.006+02:00

Xa está o cartel do Festival de este ano, que cumpre 30 anos e que transcorrerá entre os días 10, 11, 12 e 13 de Xullo. Co cartel non me refiro ó cartaz -que tendes aquí á esquerda- se non á listaxe de concertos e grupos, que podedes ver eiquí.

Aparte do Escenario Estrela Galicia cos concertos de noite, parece que este ano volveran os concertos de tarde no Escenario Runas os días 12 e 13 pero inda non se sabe quen tocará alí...
Como podedes ver, o xoves toca a Banda das Crechas, da Casa das Crechas daquí en Compostela. O venres non pode faltar a Escola de Gaitas de Ortigueira, as finlandesas Värttinä teñen boa pinta e un grupo que se chama 17hippies ten que ser bo por narices. O sabado Fía na Roca e o domingo The Dubliners, os máis grandes do folk irlandes, para facervos un simil, son os seus Fuxan os Ventos... non mos perdo por nada.

Máis Rooney

2008-06-20T14:44:00.005+02:00

Si amigos, aquí está a foto de Rooney con gomina que vos prometera, cortesía de Irene, que polo visto é unha muller de ben que cumpre a súa palabra -pero segue a ser unha lercha, que o cortes non quita o valente.

And now, for something completly different... Hoxe tiven o exame de Fundamentos de Historia das Relixións (de tódolos xeitos se suspendo teño a quen botarlle as culpas), que coido me saiu ben e o luns Medieval, e en 10 días o último exame, o de Prehistoria Universal. Aprobei Prehistoria da Peninsula Ibérica e Antiga Universal.
Vémonos

Mea Culpa dun Escéptico

2008-06-19T21:37:00.001+02:00

Admítoo, Ourense mola!

Os Exames segundo Randy

2008-06-16T23:28:00.002+02:00

Randy era un guionista de El Jueves, e como non sabían que facer con el puxéronlle un blog... O caso é que o tío botouse uns cantos meses cobrando por un artigo diario sobre o que lle petase no blog en cuestión, que tiña un título tan orixinal como El Blog de Randy, ata que o botaron... Foi entón cando abriu El Blog de Randy 2.0 en Wordpress e seguiu facendo o mesmo sen cobrar.
Inda que cecais a historieta esta sone un pouco retranqueira, o Blog de Randy é divertido, trata temas interesantes dunha forma cínica e divertida, como mostra, o seu artigo sobre os exames, de recente aparición:

¿A quien no le gusta hacer exámenes?

Junio es, al mismo tiempo, el mejor y el peor mes del año, especialmente cuando tienes veinte años. El sol en el cielo, la piscina a la vuelta de la esquina, las adolescentes en bikini deseando echar el lazo a alguien exactamente como tú (pero con menos pelos. O sea, otro tío), orgías y diversión en la calle, donde todo el mundo baila y practica la revolución sexual… O eso crees tú, encerrado en tu habitación estudiando las estupideces que olvidarás medio minuto después de acabar los exámenes de final de curso. ¡El blog de Randy, en su sección Meter el dedo en la llaga y removerlo para que haga pupita, desvelará hoy los secretos de esa máquina infernal que os acompañará hasta que acabéis el instituto, os licenciéis, hagáis una oposición o, simplemente, los hagáis por gusto (unos se fustigan con látigos, otros se queman los pezones con cera, otros hacen exámenes, allá cada cual con sus perversiones)!

La verdad, no os voy a mentir: Una vez entras en la etapa laboral (o, como en mi caso, parital, aunque no estoy seguro de que se diga así. Uh, no, Hardita no está dando a luz, tranquilos), los exámenes se echan de menos. Esos nervios conjuntos, esas ganas de asesinar al profesor con un machete oxidado, ese odio común hacia la típica listilla que no necesitaba repasar los apuntes a última hora… ay, los exámenes. Supongo que, como toda cosa nostálgica, los recuerdo mejor de lo que eran, porque en su tiempo los definí como “un instrumento de coacción realizado para que los estudiantes seamos aun más borregos”. Era un anarka muy chachi en mis buenos tiempos. Pese a todo, no puedo dejar de pensar en el cero que me puso el profesor del último examen de la carrera por dibujarme a mí mismo en divertidas posturas humorísticas explicando con humor los puntos álgidos del examen (nota para el futuro, amigos estudiantes: ¡Ser originales no da puntos extra! ¡Más bien quitan hasta caer en el cero!), en aquel profesor que me subió de un cinco a un siete y medio “porque tu chica tiene esa misma nota y así no discutís”, en… Ay. Los exámenes. Qué recuerdos. De pronto me siento viejo, coño. Con 24 años y viejuno. Snif. Todos sentiréis lo mismo el primer junio en el que estéis libres de exámenes. Si lo pasabais mal comiendoos la carcasa de los bolis (la causa de cáncer más habitual en el 2025), esperad a ver qué sentís cuando ninguno de vuestros amigos pueda quedar porque está estudiando Física termonuclear II: The revenge. Arrugas seguras e inmediatas, gente. Así que para volver a sentirme joven, vamos con los puntos básicos por los que todo manual de estudio debe pasar para ser políticamente correcto, empezando por cómo debe estar nuestra habitación, aparte de tan desordenada como siempre.

¿Los apuntes de biología? No sé, mira debajo del gato muerto.

No hay experto que no diga lo mismo. El lugar donde se estudie debe estar bien iluminado, ser silencioso, ordenado, inoloro, insaboro, y si puede ser una cápsula de contención opaca, mejor. Nada para distraerse, vaya. Patrañas y mentiras, coño. El problema de tener expertos en estudiantes es que hace veinte años que no han estudiado. Los jóvenes de hoy en día estamos acostumbrados a la marcha, el jevi y el cachondeo ye-yé, necesitamos a todas horas algo que nos reafirme como jóvenes, ya sea una gorra hacia atrás (porque todavía se lleva, ¿no? ¿Sigo siendo joven?), un yo-yo en las manos (en mi época de estudiante universitario estaban de moda, qué pasa. Vale, puede que solo estuvieran de moda en mi casa), una bolita antiestrés (que estresa que da gusto) o la cabeza de una cabra muerta, que no será propio de jóvenes pero es ideal para comprobar si tus padres te dejan hacer lo que sea en exámenes. Da igual que la habitación esté ordenada, pulcra y con cada cosa en su sitio. A menos que seas un maniaco de la limpieza, en media hora, como poco tendrás tres montones de apuntes (por estudiar, estudiados y para repasar) medio mezclados, un cómic tirado por ahí para una de esas fabulosas “medias horas de relax” (no me sean guarros, no ESE TIPO de relax. Ese relax mientras se estudia, que parecen nuevos), el ordenador encendido, los Princo revueltos, más apuntes en el suelo de los de “estudiar luego” y la cabeza de la cabra coronando la habitación. Ya puestos, déjala revuelta, dentro de tu “desorden ordenado” (si no habéis usado esta excusa nunca para no ordenar vuestra habitación, ¡aprovechad!) y dedícate a lo suyo, que es el estudio. Valen más cinco minutos concentrado y quince perdiendo el tiempo con tonterías que veinte minutos de estudiar mientras piensas en cualquier otra cosa. Lo importante no es el lugar, coño, sino tu actitud ante el libro que acabas de abrir. Si eres garrulo, lo serás siempre. Con cariño para los garrulos que visitan el blog, si es que hay alguno, que lo dudo.

Y es que no puedo evitar partirme de risa cada vez que veo el telediario de Antena 3 y sus fabulosos reportajes en época de exámenes, siempre iniciados con el mismo discurso año tras año: “Nervios, sudor, cafés y algún que otro lloro. Es lo que se ha vivido hoy en las aulas en las que…”. Ni se preocupan de contratar a un becario para que se lo cambie. Total, para qué, en Navidad hacen lo mismo. El otro día, debido a Selectividad (el examen que sirve para decir “Bueh, yo saqué un ocho sin mirármelo apenas” aunque no salieras de casa durante diez días), sacaron a un grupo de cinco chavales, prototípicos de un colegio privado cualquiera (esto es: Pelo engominado, uniforme, hablando como si se hubieran empollado el diccionario Español-Repipi, Repipi-Español) diciendo que siempre estudiaban en una habitación cerrada que ventilaban cada quince minutos, bien iluminada, con los lápices alineados a noventa grados y no permitían que nadie entrara en la habitación. Vamos, que se han buscado la excusa perfecta para emporrarse hasta el ojete sin que nadie les pueda decir nada. No son listos ni ná los de los colegios privados. Más que el hambre.

“Mamá, creo que lo mío no es estudiar”-”Hijo, pero tienes gafas. Sólo puedes ser o buen estudiante o psicópata asesino”-”Hum…”

Pero como íbamos diciendo, el lugar no es lo importante. Lo importante es saber cómo hay que estudiar. Lo que los expertos llaman técnicas mnemotécnicas de estudio y el resto de la humanidad conoce, simple e incultamente, como “técnicas de estudio”. Se hacen cursillos enteros para las jodías técnicas, como si uno necesitara treinta horas para saber que haciendo acrónimos se estudia más rápido que no haciéndolos. Cultura general, macho. Las técnicas de estudio son como los culos: Cada uno tenemos uno y, aunque estamos contentos con él, nos gusta más el del vecino. Si estudiamos haciendo esquemas, seguro que nos convence más el que hace acrónimos, y viceversa. Si estudiamos cantando (¿Quien no se ha inventado una canción para aprenderse los ríos de España? La mía rimaba y todo) nos gustará más el que necesita bailar para aprenderse la lección (conocí a un chaval así, lo juro)… Vamos a desengañarnos: Al final, lo importante no es hacer un esquema, un resumen o aprenderte la primera sílaba de cada párrafo quedándote con algo inconexo o con un sentido discutible (“La llama son máximo placer”), sino saber de lo que estás hablando. Con haber ido a clase, y esto es cierto como que hoy hace sol y el Metal gear solid 4 no ha slido, tienes la mitad del curro hecho.

Lejos quedan técnicas de estudio que no funcionan por mucho que os hagais creer a vosotros mismos que sí: Estudiar con la tele encendida no funciona, tener el libro cerrado mientras veis una serie “para reposar lo aprendido” sólo funciona si llevais estudiando dos horas y sólo veis un capítulo (que me sé de gente que estudia cinco minutos y después se tira cinco horas viendo la tele como premio. Luego se extrañan de sus suspensos. Sigh, qué mundo) y, definitivamente, tener la música puesta a todo volumen no ayuda a concentrarse para estudiar a no ser que viváis en la casa de los mil gritos. Lo siento mucho, podéis intentar que me crea que se os da mejor concentraros en vuestros apuntes de derecho mientras escucháis a Marilyn Manson o a Blind Guardian, pero no cuela, coño. Es totalmente imposible. Y no es porque no lo haya intentado, pero la cabeza simplemente se va. “Bien, Constitución española, párrafo 2, artíc…eeeh, esta me la sé. Imaginations from the other siiiide…”. Y, por si fuera poco, la música relajante todos sabemos que lo único que consigue es hacer que nos crispemos. Si tan bueno fuera estudiar con música, las bibliotecas tendrían unos bafles tremendos en vez de tanta enciclopedia que ya nadie mira (teniendo Wikipedia, ¿quién quiere más?).

La mejor selectividad de la historia fue aquella en que los zombies de famosos irrumpieron en el aula.

Así que para estudiar en silencio, a muchos nos queda una sóla opción: La noche. Suponiendo, claro está, que ya tenemos nuestros apuntes o, en su defecto, se los hemos fotocopiado a esa chica tan maja que subraya en cinco colores diferentes y tiene todas las papeletas para convertirse en una psicópata dentro de cinco años. Pasar una noche entera sin dormir estudiando es algo que todo el mundo debería hacer como experiencia de alto riesgo. Llantos, alegrías, mensajitos por el móvil, cafeína (ya sea en formato refresco o en café. Lo que me recuerda que una vez mi padre me trajo para pasar la noche Coca-cola sin cafeína. Gracias, padre, chócala ahí), drogas varias (supongo, no lo sé. Ya sabéis que lo más cercano a una droga que he probado es el Red bull) y una sensación de estar haciendo algo útil por la comunidad que no te la puede quitar mas que el sueño. ¿Pero quién quiere dormir? ¿No somos jóvenes? ¡Ya dormiremos en julio y agosto! ¡Viva! ¡Viva la juventud! Cuando os despertéis con una hoja pegada a la cara y llena de babilla, descubriréis que es la hora que estabais esperando: El examen ha llegado.

Hay dos partes básicas en todo examen además del examen en sí, que daría para un artículo como poco. Por suerte, soy un chico previsor y me lo guardo para el año que viene por estas fechas. Primero, antes de entrar, hablando con los compañeros (si alguien ha pensado “No te fallaré”, expulsado una vez más) y donde se sueltan las frases tópicas de rigor: “Casi no he estudiado” (traducción: adivinad quien sacará matrícula de honor), “Me lo sé más o menos” (traducción: No tengo ni pajolera idea), “¡¡Voy a suspender!! ¡¡No me sé nada!!” (traducción: ¡¡Me lo sé todo pero voy a causar nerviosismo general sin ningún motivo!!), “Espero que metan lo que me he estudiado” (traducción: Eh, me lo he mirado mientras venía en el bus, como poco sacaré un cinco, ¿no?) y la favorita de todo el mundo, “Suerte, chicos” (que viene a significar “Como saqueis más nota que yo, fingiré alegría y luego os criticaré en cuanto me deis la espalda”). Los científicos de todo el mundo aun esperan que alguien diga o haga algo original antes de un examen que no sea repasar a toda prisa, comparar apuntes a última hora (“¿Cómo? ¿Que EXISTE un tema 4?”) y deambular cual zombies hablando sólos (Romero debería hacer una película con estudiantes en junio, por justicia).

La segunda parte es después del examen de turno, donde cada estudiante coge dos roles: El de putear o el de ser puteado. El que putea es ése que está tan seguro –o inseguro- de su examen que se dedica a ir preguntando una por una a todas las personas que se encuentra por el camino, no ya “¿Cuál era la respuesta a la pregunta cinco?” sino más bien “La respuesta a la pregunta cinco era Alemania, ¿verdad?”, creando confusión inmediata y mal rollo hasta que se publican las notas y vemos que, efectivamente, Alemania no era la respuesta. El puteado, en cambio, vive en la incertidumbre, compara mil libros, busca por Internet, llama al profesor y sin resultados hasta que sale el examen y comprueba que, efectivamente, no era Alemania. Tampoco la que él había puesto, pero Alemania no era. Cambiarán los alumnos, pero todos hemos hecho lo mismo una y otra vez, maldición.

En un mundo sin exámenes, los estudiantes tendrían que resolver intrigantes misterios y vivir excitantes triángulos amorosos. Me quedo con los exámenes.

Se quedan muchas cosas en el tintero: Los tipos de exámenes, lo que hacen los profesores durante ellos, chuletas, tipos de estudiantes… pero lo dicho, el año que viene volveremos sobre estos temas. Si es que seguimos por aquí. A los que están ahora de exámenes y leen el blog de manera rápida estos últimos días, ¡¡mucha suerte, coño!! Y disfrutad antes de convertiros en viejos carcamales como el menda. ¿En serio llevar la gorra para atrás ya no es juvenil? Snif.

Mañana, tetash acompañadas de noticias.

Blogues Vitenses

2008-06-12T00:19:00.002+02:00

Cadroume hoxe de casualidade ler no nick do messenger dun dos meus contactos unha serie de direccións de blogs, que antes non estaban alí... Rapidamente fun cheirar e topeime con:

Santo2000: O Blogue persoal do meu contacto en cuestión, tan recentemente innagurado, que inda está quentiño
Novas Vitenses: Coas noticias que ocurren ou afectan a esta pequena república independente ó Norte de Compostela
Vite en Boca de Tod@s: Para os que queren cotilleos e rumores infundados da xa mentada República Vitense.

Como se pode deducir da temática, o contacto en cuestión é de Vite, un lugar que, se so a metade do que me contaron del é certo, ten que ser... bueno, non son quen de definir semellante ecosistema, pasí que direi bizarro e santas pascuas.
Un Saudo

Rooney, un Home de Palabra

2008-06-09T16:23:00.008+02:00

Cando do exame de Antiga do primeiro cuatrimestre, Rooney, ó que tódolos meus lectores fieis deberían xa coñecer comentáralle a Samu que se aprobaba tinxía o pelo de vermello... As notas sairon con demora e Rooney aprobara así que tiña que cumpli-la súa palabra.
Inda que fora un trato persoal con Samuel, todos nos fixemos partícipes e cada día que Rooney chegaba co seu castaño habitual decepcionábanos, así que lle lanzávamos indirectas:

Rooney! Gústache a miña camiseta nova? é de cor ROJO!

Ou máis directas:

Rooney, tiñete o pelo de rojo ou damosche unha paliza!

O caso é que este martes estábamos estudando el, eu e Fariñarlos na biblioteca, e obligámolo a asina-lo documento que transcribo a continuación por unha cara en blanco dos meus apuntes de Roma:

Eu, Iván Fernández Coba, alias Bebe Dinosaurio ou Rooney, con domicilio en Narón, xuro solemnemente sobre o meu clarinete tinxi-lo pelo de vermello nas dúas semanas inmediatamente posteriores ó exame de Prehistoria da Península Ibérica baixo pena de mutilación.

Este venres, despois do exame de Roma e preocupado pola súa integridade física, Rooney tinxiu o pelo e anuncioumo dunha forma bastante críptica cun comentario nunha entrada anterior do blog. así que hoxe levei a cámara ó exame de Prehistoria da Península Ibérica -que espero aprobar, por certo- e ó acabar realizamos unha sesión fotográfica. O noso Bebe Dinosaurio é unha máquina de posar e so lle faltou sorprendernos cunha Mirada Magnum, desas que paran balas.
Bueno, aquí vos deixo o resultado da sesión fotográfica:

E entre todas, resalto esta, a mellor con moita diferenza, pedinlle que puxera cara de seductor, e ante a súa dúbida de que cara por -beatus ille que non ten que esforzarse en cortexar damas, que xa caen rendidas ó seu paso- propuxenlle que levantara unha cella e aquí tedes o resultado.

Este oco darriba é para unha foto co pelorecen tinxido, que lle sacou a man executora do cambio de look: A lercha de Irene, quen me tiña que pasar a foto pero NON o fixo.

The Doors - The Ghost Song

2008-06-08T11:42:00.004+02:00

Este tema é a musicalización polos restantes membros da banda en 1978 dun poema recitado por Jim Morrison en 1969, incluida no disco An American Prayer. Todo un temazo que estiven escoitando onte toda a tarde mentres estudaba Prehistoria da Península Ibérica.

Awake.
Shake dreams from your hair
my pretty child, my sweet one.
Choose the day and choose the sign of your day
the day's divinity
First thing you see.

A vast radiant beach and cooled jeweled moon
Couples naked race down by it's quiet side
And we laugh like soft, mad children
Smug in the wooly cotton brains of infancy
The music and voices are all around us.

Choose they croon the Ancient Ones
the time has come again
choose now, they croon
beneath the moon
beside an ancient lake

Enter again the sweet forest
Enter the hot dream
Come with us
everything is broken up and dances.

Indians scattered,
On dawn's highway bleeding
Ghosts crowd the young child’s,
Fragile eggshell mind

We have assembled inside,
This ancient and insane theater
To propagate our lust for life,
And flee the swarming wisdom of the streets.

The barns have stormed
The windows kept,
And only one of all the rest
To dance and save us
From the divine mockery of words,
Music inflames temperament.

Ooh great creator of being
Grant us one more hour,
To perform our art
And perfect our lives.

We need great golden copulations,

When the true kings murderers
Are allowed to roam free,
A thousand magicians arise in the land
Where are the feast we are promised?

One more thing

Thank you oh lord
For the white blind light
Thank you oh lord
For the white blind light

A city rises from the sea
I had a splitting headache
From which the future's made

Air Galiza - Edición Especial Monarquía

2008-06-07T01:22:00.003+02:00

Boas noites Galicia, Como andamos Galiza?
O programa máis cachondo da televisión nacional e estatal emitiu este xoves unha Edición Especial Monarquica que podedes ver aquí
Boisimo, especialmente o final...
Esta é outra cousa que lle copiarón ós grandiosos Monty Python, que na segunda tempada do Fliying Circus tamén lle adicaron un episodio monarquico á Raiña de Inglaterra.

La Muerte de Artur

2008-06-05T14:26:00.003+02:00

Se pone en pie y todos los demás también se levantan al ver que Galván quiere irse. Tomó a la doncella por la mano y entraron en el hostal y los otros detrás. La doncella lo lleva a la habitación, le muestra el escudo al momento y le dice:
-Señor, he aquí el escudo del hombre que mas amo en el mundo. Mirad ahora si sabéis quién es el caballero y si lo conoceis y si estais de acuerdo en que es el mejor caballero del mundo.
Galván mira el escudo y se da cuenta de que es el de Lanzarote del Lago. Se echa hacia atrás, asombrado y dolido por las palabras que había dicho a la doncella, pues teme que Lanzarote se entere. Le dice entonces:
-Doncella, no os pese por las palabras que os he dicho, pues me doy por vencido en este asunto y, en verdad, estoy de acuerdo con vos. Sabed que aquel a quien amais es el mejor caballero del mundo y no hay doncella que si tuviere que amar con auténtico amor, con razón no me dejara a mí y se quedara con él: es mejor caballero que yo, más hermoso, más cortés y más noble. Si yo hubiera sabido que era a él a quien amábais tan profundamente en vuestro corazón, sin lugar a dudas, no me habría entrometido a suplicaros y a requeriros de amores. Sin embargo en verdad os digo que sois la doncella del mundo que más he deseado que me amase con amor, a no ser por el impedimento que hay. Y ciertamente, si Lanzarote os ama tanto como creo que le amaís, ninguna dama ni docella tuvo más fortuna en el amor. Por Dios os ruego que me perdoneis, si he dicho algo que os desagrade.

Texto da materia de Bretaña do século XII que pertence ó Ciclo do Lanzarote en Prosa, tamén chamado a Vulgata Artúrica... Pouco que dicir, xa sabedes canto me gustan estas cousas... Como curiosidade, dicir que Galván conserva reminiscencias como protexido de Lugh (a deidade solar) e loita mellor a mediodía e que ese cabaleiro gañou moitos puntos con esta novela (inglesa, e todos sabemos como lle gustaba Galván a estes).

Fimbulvetr

2008-06-03T22:54:00.003+02:00

Si, a día 3 de xunio achégase Fimbulvetr, o inverno dos invernos de biblioteca, a longa noite de pedra dos exames. Pedanterías aparte, comeza un mes horrible, con exames mal repartidos e moito traballo por facer... E todavía me resta comezar as prácticas do carnet de conducir, que na autoescola non teñen oco e non sei se darei sacado o carnet antes do fin do curso (porque, non volo contara, fun ó teórico hai unha semana e aprobei cun so erro, que estou convencido foi a pregunta do ciclomotor)
O mércores da semana pasada ía ir a unha conferencia con Fariñarlos sobre Palestina, pero trabucámonos de día, así que, como había que facer tempo ata ás 23, que comezaba un concerto de jazz no Dado Dada vimos a Chaqueta Metálica no seu portatil. Ás 23 fomos ó concerto, que era dun ciclo de Estrella Galicia e tocaba un grupo de Ourense, Abuña Jazz, que tiña un guitarrista eslavo e soaban de puta nai. Cando rematou fomos ata o Avante, onde andaban de festa as rapazas de 3º de Arte, que tiveran cea. Despois dun anaco marcheime e Carlos seguiu de parranda por aí con nonseiquen...
O xoves fun a clase e despois ó teatro, que estaban coa Mostra de Teatro Universitario. A obra era unha adaptación de Mort, unha novela do Mundodisco, e estivo xenial, unha adaptación moi libre e divertida, gustoume o chiste da Raiña "-Ola Carapuchiña Verde -Ola, Lobo Daltónico!". Aquí unha foto do comezo que atrapei en google:

Despois cea de clase, a quinta, preto da praza vermella e que foi tan divertida coma as demais pero cunha salvedade: a falta do bebe dinosaurio favorito de todos, Rooney. Ninguén cantou comigo o himno ó final pero brindamos por el, así que en certo modo estivo presente nos nosos corazóns e nos nosos vasos. Despois fomos de parranda (Tarasca > Avante > Maycar) e ó sair vin doblado a quén nunca pensei ver así, ó Julio. Levámolo ó piso de Irene, que non estaba para ir para Sigüeiro en autobus. Total, que á mañan estaba como novo, proque se foi de viños...
O venres volteime a Vigo, quedei con Yoly para devolverlle un libro que tiña dende hai dous anos polo menos e despois merquei a revista do Instituto e vin Presas, a obra do grupo de teatro Spasmo, que estivo francamente xenial, demostrando os xeniais actores que son todos (gustaronme especialmente Hector, Andrea, o monólogo de Rosalía e o acento gabacho de Lorena).
Este finde volvinme viciar ó Crusader Kings (sempre no momento máis oportuno) empecei con Noruega en 1066 e agora controlo todo o Norte e Occidente Báltico en 40 anos de partida e parece que me vou ir de Cruzada.
Hoxe foi a derradeira aula, a exposición de Alba sobre gastronomía romana, con degustación ó final!! e ben rico que estaba o embutido de Porco Bravo. Despois a profe invitounos a unha caña a todos e ala fumos para a cafetería e ata lle sonsacamos algo do exame do venres, para o que todavía non estudei en serio así que marcho para cama, que mañan érgome cedo.

Imaxe de Cabeceira

2008-05-28T11:07:00.003+02:00

Cando o blog cumpriu un ano comentara algo de facer reformas, unha cabeceira, un contador de visitas e se cadra un cambio do esquema de cores... Durante un ou dous días o blog estivo cun fondo branco, títulos verdes e textos negros, pero non me terminou de gustar, así que volvín ó formato orxinal. O contador non foi dificil subilo, e impresioname ver como sube, inda que hai bastantes visitas miñas mentres subo posts ou fuchico...
A cabeceira foi outro cantar, fixera uns intentos hai tempo (xullo de 2007) pero non me terminaban de gustar, así que lle pedín axuda a Rebeca e aí quedou a cousa aparcada, e o tempo foi pasando... Ata que onte por fin nos puxemos o chollo, que resultou máis dificil do que parecía e o resultado podédelo ver ai enriba. Aproveito polo tanto para darlle a ela e máis a Fran pola axuda.
Tamén lle puxen un trisquel e máis o textiño que soia estar baixo do nome do blog, no marxe, que estaba moi soso, e unha enquisa a ver que opinades dos cambios. Contestade, facede o favor...

Webcomics

2008-05-26T22:16:00.004+02:00

Hoxe vou falar de webcomics, que son, como o seu propio nome indica, bandas deseñadas dispoñibeis en internet para a súa lectura e disfrute... É un mundo bastante amplo, con temáticas e estilos moi variados, pero eu vouvos falar de tres webcomics en concreto, cos que me teño rido moito.
O primeiro deles é The Order of the Stick, unha tira que se actualiza tres veces á semana cun estilo moi simple e resultón... Está ambientada nun mundo de fantasía no que transcurre unha partida de D&D e os propios PX fan referencias á reglas, niveis e moitas cousas de metaxogo. É aquí un exemplo:

O segundo chámase simplemente xkcd e defínese como un webcomic de romance, matemáticas, sarcasmo e linguaxe... O estilo é moito máis simples e as coñas son bastante máis complexas. De novo aquí un exemplo:

E o último que coñecin, grazas a /tg/ e que rapidamente se convertiu no meu preferido porque dos tres o seu debuxo é o mellor, chámase Dresden Codak e adoita facer referencia á filosofía ou física. Aquí tedes de novo, outro exemplo:

Se non se len ben, click para ampliar...

Indiana Jones y el Reino de la Calavera de Cristal

2008-05-25T12:04:00.002+02:00

Esta vez paso da ficha técnica por obvia...
Fun ver esta peli ó cine cunha recua de historios o xoves pola noite. O argumento tamén creo que se pode obviar... O noso querido Indy ten que topar antes que os malos de turno (Sovieticos neste caso, que a peli transcurre en 1957) un obxeto misterioso de increible poder...
Reune tódolos ingredientes necesarios para unha peli do seu estilo: un guión que brilla pola súa mediocridade, efectos especiais, escenas de acción en sitios exóticos, persecucións... vamos que entreten o seu, que é o que conta.
O punto que máis me chamou a atención é como Spilberg consigue mezclar as teorías de que as civilizacións antigas estilo aztecas e exipcios contactaban con extraterrestres co incidente Roswell. Isto indignou a algúns dos meus compañeiros pero a min pareceme unha mestura moi interesante.
Pero cecais o momento culminante da película é cando, no medio dunha persecución pola universidade de Chicago, o profesor Jones recomeda a un dos seus alumnos ler a Gordon Childe, do que so nos rimos a recua de historios, se cadra por sermos os unicos que coñecemos a Childe... Outro momento épico foi darme conta de que, se ben a mala aparece como o "ollo dereito de Stalin" e fanse bastantes referencias ó mesmo como gobernante da URSS, Iosef Stalin morrera en 1953, 4 anos antes dos acontecementos do filme. Outro erro que crimos ver é que data unhas pinturas Neolíticas a traves dos pigmentos usados: cobre e oxido ferro. O problema é o seguinte, no neolítico descoñecíase a metalúrxia, pero non teño a máis remota idea de se usaban metais como pigmentos... Tras expoñer este dilema histórico, despídome.

Última Hora

2008-05-22T13:56:00.002+02:00

Acaba de dicirmo Samu, e acabo de comprobalo na súa páxina web:

Aplazamiento conciertos de Galicia
Debido a una tendinitis que sufre Cantera, los conciertos previstos para este fin de semana en Santiago y Lugo se aplazan para los días 4 de julio (Santiago) y 5 de Julio (Lugo). El resto de conciertos continua confirmado sin cambios. Lamentamos todas las molestias que este aplazamiento os pueda causar, pero los imprevistos, como su propio nombre indica, no es posible saber que van a ocurrir.
Las entradas anticipadas adquiridas para ambos conciertos son perfectamente válidas para las nuevas fechas, y aquellos que la tengan y no estén interesados en la nueva fecha, pueden proceder a su devolución.
Gracias por vuestra comprensión.

Unha mágoa... Pero bueno, podía ser peor: a nova data non coincide con Ortigueira e menos da unha pedra...

Huun Huur Tu

2008-05-21T23:51:00.003+02:00

Recomendaronme ir a un concerto dun grupo de Tuvá, un pequeno país entre Rusia e Mongolia o martes pola noite. A outra opción era intentar ir ver a peli que se estreaba no principal (Maldito Bastardo!) pero como ninguén se sumaba decidinme polo concerto pois a peli sempre se pode ver outro día.
Bueno, funnos ver, foi moi interesante coñecer a música tradicional dun país do que nin sequera coñecía a súa existencia, tan lonxano aparte e tan... gutural: Mellor deixovos unha mostra, que non ten comparación cun directo na Igrexa da Universidade, que ten unha acustica xenial.

Q - Luther Blisset

2008-05-21T22:00:00.003+02:00

Puedo volver a Roma ahora, para encontrarme con el destino que aguarda a los siervos ya acabados y envejecidos. El epílogo banal de una vida atrapada entre acontecimientos demasiado grandes como para tener en cuenta las inquietas emociones de un espía en su ocaso. Frente a todo esto, y a estas jaulas, puedo decir que no he vivido, que no me he atrevido nunca, excepto en los días de la traición infame y perfecta de la mayor empresa que el valor y la locura humanos pudieron imaginar. la lúcida razón de un espía y la fidelidad apasionada de un lugarteniente a un caudillo admirado desde el primer día: esos días rebosan de recuerdos, los únicos, cargados de sensacones contradictorias, como la vida misma, que he mantenido apartada de mí, temeroso ejecutor de grandiosas trampas. El tiempo para resolver el enigma va agotándose, y justo es que así sea. habría tenido que matarte entonces. Solo así me habría evitado a mí mismo, tras quince años, casi al final, el desear encontrar de nuevo el fuego de tus ojos y el frío de tu espada, capitán Gert del Pozo.

Rematei Q, o tocho de novela que hai que ler para Fundamentos de Historia das Relixións. Ambientada na primeira metade do século XVI, representa tres cadros: a Guerra dos Campesiños que sacude Alemania entre 1523 e 1524, a Revolta de Münster e a loita entre os espirituais e guardiáns da ortodoxia no Concilio de Trento, unidos polos dous protagonistas da novela, que se ven involucrados en todos eles: un anabaptista e un espia dun cardenal.
A novela ten un estilo moi interesante, alternando a narración dos feitos (non sempre liñal) por parte dun dos protagonistas, coas misivas que o espía envía ó seu señor . O estilo de ámbolos dous ó falar é completamente distinto, así como os seus discursos de pensamento e estilo de narración. Nos primeiros momentos a narración resulta confusa pero axiña se volve interesante e adictiva. Especialmente na parte das barricadas de Münster, cando a novela alcanza un climax de acción e ideolóxico. Iso si, é unha novela longa e tardei en lela.
O máis interesante do libro é que está permitida a súa reproducción total sen animo de lucro, isto é: unha licencia creative commons, pero antes de que se inventara tal, e sobre todo, alguén disposto a crear algo e distribuilo libremente.
O segundo aspecto é que Luther Blisset é un pseudonimo colectivo, utilizado polos autores do libro pero tamén por moita outra xente para as máis diversas actividades, é máis, é un nome que calquera pode utilizar. Máis información aquí.

Los Suaves - Siempre Igual

2008-05-15T14:54:00.004+02:00

Ocho de la mañana
suena el despertador
te levantas de cama
eso es lo peor
te arrastras al lavabo
la cabeza te estalla
tomaste demasiado
ayer de madrugada.

Agua fría alka-selzer
café negro sin afeitar
el calcetín no aparece
y además es muy tarde ya
al final lo encuentras
debajo de la cama
por fin sales a la calle
maldiciendo la mañana.

La vida te sonrie
hace frio y llovizna
también sonrie tu jefe
alla arriba en la oficina
"¿Qué ha pasado Rodriguez?
llega usted tarde otra vez
si se vuelve a repetir
voy a dar cuenta de usted".

Callas y sin decir nada
comienzas a teclear
así toda la mañana
hasta las dos siempre igual
diez años esperando
que te toque una quiniela
para escapar de esa vida
para escapar como sea.

Vuelta otra vez al trabajo
así pasas la tarde entera
como son muy generosos
sales a las ocho y media,
sigue lloviendo en la calle
pasa una "tía" y la miras
ella no te hace ni caso
sigues andando y la olvidas.

Regresas de nuevo a casa
siempre sucia nadie te espera
la cena es congelada
no hay ninguna sorpresa
no puedes resistir más
la vida te ha traicionado
dime donde estan tus sueños
amigo, dime donde han quedado.

Te acercas al armario
tu amigo "Dic" allí espera
destapas la botella
y vuelta otra vez a la rueda.
Otra vez a empezar
siempre la misma historia
cada día siempre igual.

Nada

2008-05-14T22:16:00.003+02:00

Hoxe fun con Irene, Samuel e Estela, que non me arreou, por moito que dixera Samu... Bueno, isto merece unha explicación: Resulta que un día clasifiquei á xa mencionada Estela como gordecha, e Samuel foi e contoullo e seguro que esaxerou porque seica Estela me ía partir os dentes por chamala gorda, pero nada.
Bueno, dicía que hoxe fun con Samu, Irene e Estela a unha das pelis dun ciclo de cine cubano que hai por aquí, ó teatro principal. A peli chámase Nada e vai dunha gicha que traballa en correos que ten unha vida de mierda e... bah, copypasta:

Ficha Técnica
Guión: Manuel A. Rodríguez, Juan Carlos Cremata
Dirección: Juan Carlos Cremata
Edición: Antonio Pérez Reina
Música Original: Edesio Alejandro
Sonido: Raúl García Aparicio
Intérpretes: Thais Valdés, Nassiry Lugo, Daisy Granados, Paula Alí
Irse o no irse, esa es la cuestión. La historia de Carla (Thais Valdés), una joven cuyos padres emigran a Miami y la inscriben en una lotería para obtener visa y residencia permanente en los Estados Unidos. Ella está sola, siempre sola en la calle, en la vida. Trabaja como empleada en una oficina de correos junto al mensajero César (Nassiry Lugo) y Cunda (Daysi Granados), la administradora de correo que tiene como misión convertir el sitio en Unidad Modelo. Es la disciplina ante todo, lo estricto, la norma, el rigor a ultranza. Un día a Carla se le derrama un café sobre una de las cartas y descubre su pasión desaforada por ayudar anónimamente a los demás. Al principio César piensa que es una locura, pero apoya a ésta en el afán de mejorar la vida a las personas. A Carla le llega la noticia que se ganó la Lotería de Visas y que puede reunirse con sus padres. Entonces Carla debe decidir entre irse y ocuparse de sus asuntos o quedarse y seguir ayudando a los demás.

Peli rara, da cla non vou comentar nada porque hoxe atópome especialmente desanimado e sen ganas de escribir. Ademáis, ó final da pelicula entraronme ganas de facer xixi -como diría Sergio- e non quería ir por non perderme o final, pero tampouco puiden miralo tranquilamente... ademáis, estaba a darlle voltas a cabeza sobre outros asuntos que me rondan dende hai un par de semanas e dos que empezo a estar especialmente farto.

Marrax o-Fax!!!!!

2008-05-10T19:14:00.002+02:00

Hoxe por fin me pasaron a foto que sacáramos con este ilustre mago cando a semana de Compostela Máxica...

E agora volvo ó traballo de medieval...

Varios

2008-05-08T00:05:00.005+02:00

Bueno, despois do día de mierda que foi o luns, parece que a cousa tirou a mellores onte e máis hoxe.

O martes fixen unha práctica de conducir, a primeira, e non matei a ninguén nin me matei eu, que tería sido moito peor... A verdade dabame moito medo, pero creo que non o fixen mal de todo -para ser a primeira vez, enténdase- calei un par de veces e pouco máis. Iso si, o día 23 deste mes vou ó teórico dunha condenada vez...
Hoxe era a Xornada de Lecer Alternativo do Foro da Mocidade de Compostela, e creo que non vos contei de que vai o tema ese do foro: Rouco levábame rallando dende que o coñezo para que me unira, é unha organización con un fin non moi claro e sen normas claras, pero mundialmente coñecida por organizar os mellores magostos e concerto de Compostela... Ó final fixenlle caso, hai un par de semanas, e entrei... Estaban a tramar iso, un día para xogar a xogos populares, debatir sobre o lecer e demostrar que se pode divertir un sen sustancias... con foliada ó final e todo, pero aplazárono para a semana que ven xq fixera mal tempo todo o día... irnonías da vida, á hora de comenzar non chovía e estivemos un anaco en Belvís -que era onde se ía levar a cabo a actividade, deprimindonos, ata q se propuxo como alternativa ir a tomar unhas cañas... (chiste malo meu) e como non callou, disolvémonos...
O traballo de medieval está en proceso, e o tempo pasa, parece que non, pero si... xa solo quedan 3 semanas de clase... e despois, 3 de exames para un verán cheo de proxectos.
Debería colgar algunhas das fotos que saquei na Ascensión... Unha noite moi divertida, subimos á Noria e coñecin á miña cuñada, inda que Maruxa dixome que me ía bater...

Foto de Grupo,

Quería colgar outra, pero non son quen, así, que, como din os Diplomáticos "Aí vos quedades, entre curas, frades e militares..."

A Última Cea (absterse católicos sensibles)

2008-05-06T10:12:00.002+02:00

Onte foi un día horrible e asqueroso... pringoso, incluso. Pero polo menos non me devoraron 12 apóstoles zombie. Señores, o de comerse o corpo de Cristo é unha figura retórica...

19

2008-04-29T14:49:00.007+02:00

Onte foi o meu aniversario, 19 anos, que se di pronto, así que para celebralo fúmonos Samu, Carlos, Sergio, Irene, Eu e sorprendentemente María a tomarlle algo ó Vagamundos. Tiramonos no sofá durante dúas horas e falamos de cousas trascendentais, insulsas e incluso repugnantes. Por alí andaban un gichos extranxeiros que bailaban cousas chungas e Irene e María puxeronse a bailar con eles, como poderedes apreciar nas fotos.

Na foto de grupo, pódese apreciar tamén o look novo de Samuel...

Máis cousas que contar... A semana pasada non me olvidei o portatil no tren, que xa é un comezo, pero pola contra esquecín en vigo os cables, así que como tiven que apañrme coa batería toda a semana non puiden contarvos a anecdota que paso a referirvos a continuación:

Xa sabedes que o outro mércores fun con Irene a ver magos e topamos a Alba Mariña por alí. Pois ben, o mércores da semana pasada topeime á susodita Alba Mariña e a Lucía, que ó darme unha aperta dixo algo como que lle gustaba a miña colonia. Entón Alba Mariña dixo algo como que "é que dende que botou moza...". A miña suposta moza é Irene e dende que llo comentei tratámonos de corazón, cariño e cousas máis cursis ainda... se cabe!! Sergio di que como iso siga así inda vai acabar en serio...

Isto tiña que estar colgado outro día, pero quedou en borrador e esta semana estiven moi ocupado...

Compostela Máxica

2008-04-18T23:50:00.003+02:00

O mércores fun con Irene porque Samuel nos deixou vendidos. Cando chegamos ó sitio, un pouco xusto de tempo estaba a rebosar e acoplamonos na mesa de Alba Mariña, que estaba na primeira fila... Tamén andaban por alí Alba, Sara, Maira e Angueru...
O primeiro dos magos era Miguelillo, cun numero de escapismo con moita coña e que colleu a Alba Mariña como asistente. O segundo era o Doutor Marrax, de Alemaña, un alquimista-cientifico ambualnte que viña mostrarnos o seu marabillos invento Marrak O-Fax, uns polvos máxicos que servian para todo... o mellor de todos, sen dúbida. E o último, de Sanxenxo sacou a Irene como voluntaria. Despois fumos ata o Avante ata as 3 ou 4 e marchamos.
O xoves xa fumos con antelación (ás 11) para coller un bo siti, sentámonos diante Carlos (o moreno), Samu, Irene e, como estrela invitada: María!!!!
O primeiro mago era un galego que castrapeaba en frances e ía vestido de director de circo, actuou como mestre de cerimonias e fixo de mago chino e de hipnotizador centroeuropeo. Despois viu un mago granadino que podería gañarse a vida como punki: fixo malabarismos con seis bolas de cristal e tamén sombras chinesas, dende a mítica paloma que todos sabemos facer ata Frank Sinatra... O último foi o Rei do Latex que xa víramos en Praterias, que sacou outra vez a Irene mentres María lle botaba miradas de envexa... Despois, Avante e Maycar para variar, pero non o pasei tan ben como o xoves pasado...
Para finalizar... video do Doutor Marrax en Lisboa e promesa de dúas fotos impresionates: A miña con Marrax e a do novo look de Samu!!!!

De Libros, Reis e Maxia

2008-04-14T20:44:00.005+02:00

Onte domingo foi o último día da feira do Libro aqui en Compostela, recordaronmo de refilón a iso das 19 e fun ata alí a ver se había algo interesante... era domingo e facía bo tempo e a alameda estaba chea de xente.., era agradable... A feira era pequecha, unha ducia de casetas, e aparentemen ningunha de libros vellos, destas nas que se topan xoias, botei unha ollada en todas, collendo libros e lendo un anaco aquí e outro acola... crin topar unha antoloxía de lírica medieval galaico-portuguesa pero non era se non un estudo sobre a mesma. Tamén folleei un libro sobre as bandeiras da Galiza onde puiden consultar de onde saira a suposta bandeira dos reis suevos da Gallaecia. E topei un libriño titulado Contos do Rei Artur que merquei case autoaticamente: Recolle 3 lais de María de Normandia e 4 contos do Mabinogi que transcorren na bretaña do Rei Artur.
Hoxe indo para a facultade topeime a Olga que anunciu ter un agasallo para min e, ó sair topeina no claustro e deume un libriño con dous dos meus contos favoritos (Amor de Artur e Fria Hortensia do grande Méndez Ferrín) e con ilustracións dun grande da pintura galega: Quintana Martelo, que descoñecía ata a súa existenza, xa investigarei...
O feito de que sen motivo aparente me agasallara un libro, con dedicatoria e todo, gustoume moito e sentin un pouco de magoa ó dicirlle que xa o tiña. "Pero non o tes ilustrado e adicado por min" díxome.
Saindo do claustro tiramos para a praza de Praterías, a presenzar un dos espectaculos de maxia do festival de Compostela Máxica, cun mago que era medio paiaso... Chegamos tarde, supoño que esa manía miña de falar coa xente ten algo que ver e tópamonos ó mago en cuestión pescando nun sombreiro con Manuel o da nosa clase. Sentamonos nas escaleiras e inda disfrutamos do espectaculo botando un par de gargalladas. Os rapaces fóronse tomar algo e eu para a autoescola... Asi é todo: un día mñaxico na Compostela eterna...

Peripecias Varias

2008-04-12T21:23:00.002+02:00

Estas anecdotas que escribo hoxe terían merecido unha entrada propia cada unha, pero non estiven moi escritor esta semana:

Hai un tempo que cambiaron o mobiliario do Departamento de Antiga, así que sacarón os mobres vello para o claustro: unha bonita mesa de madeira coas patas torneadas, un arquivador, dúas estanterías e uns cantos sillons de rodas. Estiveron alí, mortos de asco un par de semanas, so usadas por nós para sentarnos nos cambios de clase ou para botar unha carreiriña polo claustro. O caso é que hai dúas semanas fixámonos en que na estanteria había un post-it que poñía "levar". Sergio e máis eu, que necesitabamos un asento en condicións, decidimos o xoves pasado agarrar cadansua cadeira e tirar para casa con elas. Saind pola porta a señora da limpeza amiga de Mario e de Alba Mariña preguntounos que que facíamos con elas e dixemoslle que levalas para casa, sorprendentemente animounos xa que "total, ían ir para o reciclaje". Carguei co sillón por San Pedro arriba e metino no piso e na habitación, e agora mismo estou sentado nel... É un bicho grande grande, con rodas, gopaescuma forrada de sucedaneo de coiro negro, con reposacobados e un coxín de raias vermellas e amarillas que manguei da sala para que non se lle vexa o roto que ten no asento. Algúns que o viron xa mostraron envidia...
O luns, en chegando a Compostela no tren, levanteime e collín a maleta... sain da estación e no paso de peóns da avenida de Lugo topeime a Sara, falando con ela fixeime que traia unha mochila... e eu non. A mochila quedara no tren, a mochila... co portatil dentro. Din media volta e volvín correndo á estación, pero o tren obviamnete xa marchara, así que me fun ata Atención ó Cliente, onde rapidamnete me solucionarón o problema. O paisano chamou ó revisor do tren, que colleu a mochila e ma trouxo ata a estación no tren seguinte, así que a recollín ó sair da clase. Despois fun con Samuel, que me acompañara, e con Irene, que nola topamos, a tomar algo, como tódolos luns, ó Vía Crucis, inda que nos perdimos o videoclip de Amy Whitehouse e Michel Jakson que botan tamén tódolos luns.
O mércores cheguei á conclusión de que carecía de sentido seguir asistindo ás clases de Senra e decidinme a comprar un libro gordo e estudar esa asignatura pola miña conta... de verdade, teño ganas de aprobalas e poder esquecerme de homines antecesores, bifaces e grandes dolinas... para sempre.
O xóves saimos a tomar algo, fumos primeiro polo Galo d'Ouro (sitio ó que fora con Brais e algúns máis) e topámonos a Bugallo alí, mentres agardaba para pedir vin como o barman misturaba dúas bebidas cunha cuchara e sentinme como Sean Conery pedindo "Vodka Martini, mezclado non axitado" despois puxen The Doors, Pink Floyd e Led Zeppelin na gramola e estivemos un bo rato alí, despois fumo ó Vagamundos a proba-lo sofa novo e acabamos para variar, no Avante e no Maycar. Un dos días que mellor o pasei saindo por aí, ademáis Samuel deunos a todos unha sorprendente sorpresa (revelareina próximamente). Agiriño, completamente ebrio, merece unha mención aparte, no Avante estaba convencido de que eu necesitaba botar un polvo e considerou que debía axudarme a conseguilo, polo cal lle afirmou a Irene que se non follaba comigo estaba cometendo un vil acto de taizón españolista contra a patria galega... nunca ninguén se preocupara por min dese xeito, así que agora Agiriño ten un lugar especial no meu corazón...
Sarcasmos aparte. O xóves 24 teño o exame teórico do carnet de conducir, o peor de todo é que xa toca estudar. Xa sei que é facil e suspendelo máis feo que pegarlle a un pai, pero bueno, a ver que sae.

Festín de Cuervos - G.R.R. Martin

2008-04-12T20:14:00.007+02:00

Su padre cogió una pieza de sitrang.
-Tengo que saber como te has enterado de que Quentyn estaba fuera. Tu hermano ha emprendido un viaje largo y peligroso junto con Cletus Yronwood, el maestre Kedry y tres de los mejores caballeros jóvenes de Palosanto. Ha ido a traernos lo que más desea nuestro corazón.
-Qué es lo que más desea nuestro corazón? -pregunto Arianne, entrecerrando los ojos.
-Venganza. -hablaba en voz baja, como si temiera que pudieran oirlo- Justicia. -el principe Doran apretó el dragón de ónice con los dedos hinchados y gotosos, y susurro-: Fuego y Sangre.

Festín de Cuervos rematado. A miña primeira impresión foi correcta: Sobre o taboleiro do Xogo de Tronos Martin aliña novas e vellas pezas para unha segunda partida. A Canción de Hielo y Fuego reafirmase como a miña saga de fantasía favorita.
Martin sabe combinar a ambientación máis fantastica e épica cun estilo poético e brutal, facendoos discorrer nun sendeiro tortuoso e enrevesado. Cada capítulo apon un fío novo neste tapiz que che deixa coa boca aberta. En verbas de Alex de la Iglesia:

Disfrutadlo como si se tratase de un amor de verano. Dulce, apasionado, efímero, como todo lo bueno. Sabéis que se va a acabar y eso os angustia, incluso os aterroriza. pero también sabéis que dentro de un tiempo volveréis, por muy largo que sea el invieno. Promete ser muy largo. Y despues cuando este libro se acabe, que no cunda el pánico: Pronto danzaremos con los dragones a la luz de la luna.

Na imaxe, Lord Eddard Stark, Guardian do Norte e señor de Invernalia, limpiado a Xeo, o seu espadón de aceiro valyrio ó pé da árbore corazón do Bosque de Deuses de Invernalia. Unha imaxe do principio da saga.

O prometido é deuda: Fotos do outro día

2008-04-09T00:07:00.009+02:00

Xa sabedes: Click para ampliar:

Varios matices:
As fotos son cortesía de Irene que esta por aí nunhas cantas.

A foto 1 confirma as miñas teorías
Na foto 2: María, Conchi, Maruxa e Irene
Na foto 3: Carrasco, Eu e Julio
Na foto 4: Juan, Irene e Sergio
Na foto 5: Dani e Iván (AKA Runei ou Bebe Dinosaurio pola semellanza con estes opersonaxes)

A 6: Foto de Grupo...

4ª Cea de Clase

2008-04-04T07:04:00.002+02:00

Acabo de chegar de sair de marcha, estou derreado pero se me deito sei que non me vou erguer para colle-lo tren. Como indica o título hoxe houbo cena, nun restaurante preto da Praza Roxa onde comemos os míticos entrantes e churrasco, postre e café, despois fumos todos para a Alameda, previa parada no Opencor para abastecerse de alcohol... e alí sucedeu un evento digno de mención:
Estaba fora, agardando a que a xente rematara as súas compras, cando sae Carrasco, que comenta que Julio me comprou un agasallo... Mireino extrañado pensando que estaba de coña, e que coña máis extraña, por certo. O caso é que ó saires Julio saca da bolsa un moneco dun león... de plástico e do tamaño do meu puño e damo.
En principio iame mercar un cabaleiro teutonico, pero valía 12€ así que me mercou ese. Por que? preguntarédevos, pois polos apuntes que lle pasei no primeiro cuatrimestre e polos que todavía lle vou pasar...
Ó principio sentinme un pouco ridiculo co león e pareciame que Julio estaba mal da cabeza, cousa que xa levo moito tempo sospeitando, por certo, pero agora collinlle gusto ó animaliño e téñoo aqui, na mesa do ordenador mirandome mentres escribo, Julio chamaballe Mufasa, pero como ese nome me evoca a Rare e Emilio cantando "Yo quiero ser el Rey León" e, principalmente, porque son un friki, chamareille Jaime, Jaime Lannister...
Despois seguiuse a rutina de sair os xoves en Compostela, Alamaeda (onde uns macacos nos amenizaron a estancia cunha pelexa con botellazos e todo) Avante e Maicar. Paseino ben inda que houbo que aguantar faxurdos (Irene foi a niñeira principal)
Fotos? Cando mas pase precisamente Irene, a ver se para a semana que ven...
Hoxe tamén iamos xogar ó futbols sala, pero Hugo collera o pabillon universitario para a semana crendo telo para hoxe, así que nin xogamos nin nada, comin un kebab con Julio no Kebab Kurdo do Toural e despois un xelado antes de ir para clase, xa parecía verán. Agora vou arranxar a maleta para ir pra Vigo: vémonos.

NIRVANA et alli

2008-04-02T14:39:00.003+02:00

Onte en Fundamentos de Historia das Relixións acabamos co Budismo por fin... Alcanzamos o nirvana. Agora estamos co Xudaismo, mentres altos cargos da FIA fan cousas nazis...
Agora fai bo tempo por fin, así que antes de clase, invirto esa hora morta entre 4 e 5 en ler tumbado en Bonaval, que é mazo de agradable... inda que onte, como a herba non estaba seca de todo, tiven o cu mollado toda a tarde. Festín de Cuervos está impresionante, pero alternoo con Q para sentirme responsable e porque quero saborealo despois da longa espera... xa vos contarei. Q de momento non me enganchou, pero ten boa pinta e os de 2º non me falaron mal del.
Para variar un pouco de tema, estou enganchado ós Doors dende hai xa un tempo, aquí vos deixo unha canción:

Encantame, de feito foi a canción que me enganchou...
Maña cena de clase, medo me da. Vémonos!

Juegos de estrategia y rol en el Ensanche

2008-03-30T19:09:00.013+02:00

El próximo sábado se celebrará otro torneo de esta disciplina,
Habrá talleres y exposiciones de piezas
REDACCIÓN • SANTIAGO
Los aficionados a los juegos de estrategia y de rol pudieron disfrutar ayer de una jornada llena de actividades en torno a esta especialidad, en el Centro Sociocultural del Ensanche. Así, se realizaron diferentes talleres de construcción de escenografías, partidas y una exhibición de miniaturas de rol y juegos de estrategias.
Decenas de chavales se acercaron durante toda la mañana y la tarde hasta el local del Ensanche para sacar el máximo partido a su imaginación. Además, tendrán otra cita el próximo 5 de abril, en el mismo recinto, con la celebración del torneo Warhammer Fantasy. En este torneo, destinado para mayores de trece años, se realizarán diferentes partidas, así como talleres y obradoiros de pintura de miniaturas y exhibiciones de otros juegos de rol.

La iniciativa parte del departamento de juventud del ayuntamiento, en colaboración con el colectivo Zónula Catro.

<--- Participantes en la sesión de rol y juegos estratégicos que tuvo lugar ayer en el local cultural del Ensanche FOTO: Antonio Hernández

Segunda vez que saio no Correo Gallego, esto comeza a ser perigoso...

Achmed, El Terrorista Muerto

2008-03-30T00:42:00.007+01:00

Andres o de Zonula4 viuno onte e quedou traumatizado:

Xenial hoxe a xornada de xogos de estratexia. Botei unha partida a Warhammer Fantasy, 2000 puntos, Elfos Silvanos vs Orcos. Tamén se xogaba a Infinity e se facía escenografía e pintaban minis.
Da gusto xogar nunha mesa ampla e con tódalas miniaturas pintadas. Tiven unha sorte pésima pero iso non quita que me rira moito porque houbo momentos épicos. O próximo sabado: torneo de WH Fantasy, e xa que estamos con xogos de miniaturas...

Silent, I'll kill you!!!

Hell Dorado

2008-03-28T02:10:00.006+01:00

Hell Dorado é un xogo de miniaturas francés ó que a xente estaba a empezando a xogar por Compostela. Como xa hai ben tempo que tiña ganas de probar un xogo novo (estivera dudando con Infinity, Anima e Warmachine) decidin subirme ó carro.
O martes montei as minis e onte xoves xoguei o inicio dunha partida con Rare. O sístema parece facil e rapido, e as distancias non se estiman, cousa que non se me daba moi ben. A ver se xogo algunha partida completa.
O trasfondo do xogo é a grosso modo o seguinte:
1634… Os demos do inferno abren un portal en Europa para conquistar a Terra pero vense sorprendidos pola reacción humana, que cruzan os portais para defensa da verdadeira relixión, por ouro, gloria ou vai ti saber que...
Como dende o Inferno abriran portais a diversos lugares, vense asediados por outros grupos de fanáticos relixiosos: Sarracenos e Budistas e, por se non fora pouco, os Égarés, unha raza demoníaca menor que tiñan sometida, alzase en en armas contra os demos que pasan a ter que loitar por defender cada palmo da súa terra natal.
As miniaturas están moi ben, pero como unha imaxe vale mías que mil palabras, aqui vos deixo algunhas mostras:

Si, a primeira é o que pensades, o zombie de Don Quixote controlado por Rocinante, convertido en Pesadilla... Un moro montado dacalo dun negro, un sucubo e un duelista ó que so lle falta dicir:

Me llamo Iñigo Montoya, tu mataste a mi padre, preparate a morir...

Seguindo coas minis, o sabado hai un evento de exhibición de wargames no centro cultural do Ensanche. Tamén haberá mesas para xogos de taboleiro e cartas non intercambiables así como unha mesa de pintado de miniaturas.

Festín de Cuervos

2008-03-26T00:29:00.004+01:00

Mientras los vientos del otoño desnudan los árboles, las últimas cosechas se pudren en los pocos campos que no han sido devastados por la guerra, y por los ríos teñidos de rojo bajan cadáveres de todos los blasones y estirpes. Y aunque casi todo poniente yace extenuado, en diversos rincones florecen nuevas e inquietantes intrigas que ansían nutrirse de los despojos de un reino moribundo.

Festín de Cuervos, 4º tomo da Canción de Hielo y Fuego, por fin nas miñas mans, tres meses despois da súa saida, con capitulos de vellos coñecidos como Jaime, Sansa, Arya ou Sam e de vellos secundarios como Brienne ou Cersei ou Alayne. Qué poderá sacar Martin do punto morto no que quedou a historia tras Tormenta de Espadas... Presinto que isto sera a calma que precede á tormenta.

Norte contra Sur - Julio Verne

2008-03-25T01:23:00.003+01:00

Este libro que hai aquí (casualmente teño a mesma edición e todo) regaláramo Dalia haberá cousa de dez anos cando un dos seus viaxes do inserso... E nunca o conseguin ler, ata agora.
Todo comezou cando a Miau lle deu por ler un libro que de pequena tampouco dera rematado. Pensei que tiña que facer o mesmo e, como rematara o que estaba lendo, puxenme con el.
O libro comeza cunha digresión sobre barcos de vapor e os rios dos Estados Unidos de America... a razón principal pola cal nunca pasara da decima páxina...
Despois, chegando a metade ata me enganchou un pouco, pero ó abandonalo polos exames perdín o fío e non rematei as 70 páxinas que me restaban ata o final ata o sabado pasado.
A prosa é decimonónica total e cargante ata dicir basta. Verne interrumpe a narración con digresións sobre xeografía ou botánica, que resultan bastante confusas.
O argumento é unha decepción, esperabame unha historia que transcurrira no fronte, pero non. Trascorre na Florida -Estado sudista que cae ó ano de guerra sen opoñer resistencia- e non ten que ver cos acontecementos bélicos se non que narra as desgrazas da familia Burbank, nordistas afincados na Florida e summun de tódalas boas cualidades humanas, por culpa dos sudistas que son malos malisimos porque si. Iso si, durante todo o relato Verne mantennos informados dos principais feitos de armas que ocorren nos frontes.
O malo malerrimo é un personaxe interesante e a saida final que explica a súa capacidade de estar en dous sitios á vez é bastante previsible, ademáis, o seu final está moi pero que moi forzado.
Non o leades, facédeme caso;)

Cuentos Infantiles Politicamente Incorrectos - J.F. Garner

2008-03-08T23:43:00.003+01:00

Erase una vez una persona de corta edad llamada Caperucita Roja que vivía con su madre en la linde de un bosque. Un día, su madre le pidió que llevase una cesta con fruta fresca y agua mineral a casa de su abuela, pero no porque lo considerara una labor propia de mujeres, atención, sino porque ello representa un acto generoso que contribuía a afianzar la sensación de comunidad. Además,su abuela no estaba enferma; antes bien, gozaba de completa salud física y mental y era perfectamente capaz de cuidar de sí misma como persona adulta y madura que era.
Así, Caperucita Roja cogió su cesta y emprendió el camino a través del bosque. Muchas personas creían que el bosque era un lugar siniestro y peligroso, por lo que jamás se aventuraban en él. Caperucita Roja, por el contrario, poseía la suficiente confianza en su incipiente sexualidad como para evitar verse intimidada por una imaginería tan obviamente freudiana.
De camino a casa de su abuela, Caperucita Roja se vio abordada por un lobo que le preguntó qué llevaba en la cesta.
-Un saludable tentempié para mi abuela quien, sin duda alguna, es perfectamente capaz de cuidar de sí misma como persona adulta y madura que es -respondió.
-No sé si sabes, querida, -dijo el lobo- que es peligroso para una niña pequeña recorrer sola estos bosques.
Respondió Caperucita:
-Encuentro esa observación sexista y en extremo insultante, pero haré caso omiso de ella debido a tu tradicional condición de proscrito social y a la perspectiva existencial -en tu caso propia y globalmente válida- que la angustia que tal condición te produce te ha llevado a desarrollar. Y ahora, si me perdonas, debo continuar mi camino.
Caperucita Roja enfiló nuevamente el sendero. Pero el lobo, liberado por su condición de segregado social de esa esclava dependencia del pensamiento lineal tan propia de Occidente, conocía una ruta más rápida para llegar a casa de la abuela. Tras irrumpir bruscamente en ella, devoró a la anciana, adoptando con ello una línea de conducta completamente válida para cualquier carnívoro. A continuación,inmune a las rígidas nociones tradicionales de lo masculino y lo femenino, se puso el camisón de la abuela y se acurrucó en el lecho.
Caperucita Roja entró en la cabaña y dijo:
-Abuela, te he traído algunas chucherías bajas en calorías y en sodio en reconocimiento a tu papel de sabia y generosa matriarca.
-Acércate más, criatura, para que pueda verte -dijo suavemente el lobo desde el lecho.
-¡Oh! -repuso Caperucita- Había olvidado que visualmente eres tan limitada como un topo. Pero, abuela, ¡qué ojos tan grandes tienes!
-Han visto mucho y han perdonado mucho, querida.
-Y, abuela, ¡qué nariz tan grande tienes!... relativamente hablando, claro está,y su modo indudablemente atractiva.
-Ha olido mucho y ha perdonado mucho, querida.
-Y... ¡abuela, qué dientes tan grandes tienes!
Respondió el lobo:
-Soy feliz de ser quien soy y lo que soy -y, saltando de la cama, aferró aCaperucita Roja con sus garras, dispuesto a devorarla.
Caperucita gritó; no como resultado de la aparente tendencia del lobo hacia el travestismo, sino por la deliberada invasión que había realizado de su espacio personal.
Sus gritos llegaron a oídos de un operario de la industria maderera (o técnicos en combustibles vegetales, como él mismo prefería considerarse) que pasaba por allí. Al entrar en la cabaña, advirtió el revuelo y trató de intervenir. Pero apenas había alzado su hacha cuando tanto el lobo como Caperucita Roja se detuvieron simultáneamente.
-¿Puede saberse con exactitud qué cree usted que está haciendo? -inquirió Caperucita.
El operario maderero parpadeó e intentó responder, pero las palabras no acudían a sus labios.
-¡Se cree acaso que puede irrumpir aquí como un Neandertalense cualquiera y delegar su capacidad de reflexión en el arma que lleva consigo! -prosiguióCaperucita-. ¡Sexista! ¡Racista! ¿Cómo se atreve a dar por hecho que las mujeres y los lobos no son capaces de resolver sus propias diferencias sin la ayuda de un hombre?
Al oír el apasionado discurso de Caperucita, la abuela saltó de la panza del lobo,arrebató el hacha al operario maderero y le cortó la cabeza. Concluida la odisea, Caperucita, la abuela y el lobo creyeron experimentar cierta afinidad en sus objetivos, decidieron instaurar una forma alternativa de comunidad basada en la cooperación y el respeto mutuos y, juntos, vivieron felices en los bosques para siempre.

cuentos infantiles politicamente incorrectos by j.f Garner

Manager Quidditch League

2008-02-29T20:17:00.005+01:00

Todos coñecemos o quidditch, o deporte dos magos, según a popular serie de novelas de J.K. Rowling, Harry Potter, que ven de saca-lo último libro en España o outro día.
Pois ben, Foxdie creou -melor dito; esta creando- un xogo de navegador, un deses ós que me aficionei ultimamente (Travian, Knight Fight, Dinoparc...) no que xestionas un equipo de magos.
Se hai algún friki por aqui, que sei que si, pode apuntarse en Manager Quidditch League
Bueno, respeto a miña non-vida, teño as notas de tódolos exames feitos e stou estudando para o de Historia Antiga Universal do venres que ven... estou ata as narices... Vémonos!

2º Cuatrimestre

2008-02-20T22:43:00.003+01:00

Hoxe comecei o segundo cuatrimestre, cun horario máis borde, se cabe, que o do primeiro: clase ata as 21:00 de martes a xoves, marabilloso... Polo menos parece que haberá un par de profesores bos, o de Prehistoria da Peninsula Ibérica parece un tio simpatico e a de Historia de Roma ten pinta de non dicir incoherencias... Pola contra a de Prehistoria Universal chochea e o de Fundamentos de Historia das Relixións, amen de ter unha dual papada máis grande que a súa cabeza, é medio portugues pronuncia mal a /R/ pero mal tío non parece.
O peor é iso de entrar ás 17 e sair ás 21. Vale, que vou poder durmi-la sesta, pero non compensa...

And now, for something completely different...

O buscador ghalego enxebre!! Jujel, con jeada e seseo...

Jujel

.gal

2008-02-13T23:53:00.002+01:00

Noticia publicada en Vieiros hoxe ás 10 da maña:

De seguiren os prazos tal e como están marcados, na altura do Día das Letras de 2009, data que coincide do Día de Internet, Galiza tería escusa para unha dobre celebración. Unha festa posíbel onde se uniría lingua e novas tecnoloxías, idioma e modernidade, e un país máis nítido no mapa da rede.
Os prazos que a Internet Corporation for Assigned Names and Numbers, a ICANN, estabeleceu en Los Angeles non parecen ir cambiar de momento. Logo da xuntanza de París a finais da primavera, abriríase o proceso de alegacións arredor dos requirimentos e do método de aprobación dos novos dominios. Superado ese chanzo, a probábel xuntanza n'O Cairo en outono iniciaría o prazo de presentación de candidaturas. Deste xeito, á volta de xaneiro saberíase as propostas aceptadas pola ICANN, comezando así o proceso de negociación de cada unha das candidaturas admitidas. De ir adiante todo o camiño sen atrancos, en outono de 2009 poderían comezar a rexistrarse dominios coa forma .gal.
O Punto Gal insta a ICANN a non atrasar o proceso
Así e todo, malia o optimismo da Asociación Punto Gal, as burocracias do organismo regulador poderían facer que o proceso non fose nos prazos previstos. Por este motivo, a delegación galega na xuntanza de Nova Delhi rexistrou tres preguntas no pleno.
En primeiro lugar, Punto Gal solicita que se aclare se definitivamente se mantén o calendario previsto. Outra cuestión a resolver é a confirmación de que non haxa cambios, ou cando menos non demasiados cambios, ao respecto dos requirimentos iniciais. En terceiro lugar, o colectivo tamén preguntou arredor da política da ICANN sobre os custos dos novos dominios.

Parece que por fin o banner da escuadra superior dereita deste blog serviu pata algo... ^^^a ver se hai sorte.

Mal Día

2008-02-13T22:03:00.003+01:00

Estou ata as narices de estudar...
Hoxe non foi un bo día, non conseguin centrarme. Pola maña co tema do día: Os Sucesos de Economicas e a politización da noticia (Véxase El Correo Gallego e a web de AGIR). Quedei para comer cos do insti, que teñen hoxe a súa visita a Compsotela e por fin me deu Pablo o artigo de Angel dedicado (misterioso cariño que me ten, digno de ser analizado polo miudo) e ensineilles lugares celebres da xeografía compostelá (biblioteca e local de estudantes de Historia, Facultade de Filosofía, O Carallo 29...) e despois estiven con eles en Bonaval ata que entraron ó CGAC. Volvín á biblioteca e non din estudado. O que rematou por desmoivarme por completo foi que fun ó excusado e cando volvín o mobil levaba un anaco soando por todo o alto... e toda a biblioteca rebulindo inqueda a ver quen era o dono. Total, que era Carlos para ir tomar algo, como o incidente desmoralizárame por completo, asentin e quedei con el e Samu, fomos á Concepción Arenal buscar a Sergio e a tomar algo por alí, discutimos de política todo o rato e Sergio volveu para a biblioteca e Samu, Carlos e Eu fumos á sentarnos na Alameda a falar do fracasados que eramos. Despois vinme para casa. Ademais non sei onde pousei o reloxo.
A ver se maña eme un día máis favorable.

Lolita

2008-02-06T11:07:00.000+01:00

Director: Stanley Kubrick
Guión: Vladimir Nabokov
Reparto: James Mason (Humbert Humbert), Sue Lyon (Dolores Haze "Lolita"), Peter Sellers (Clare Quilty), Shelley Winters (Charlotte Haze)
Nacionalidade: USA, UK
Ano: 1962

Basada na novela homónima de Vladimir Nobokov (quen tamén escribiu o guión) Lolita trata sobre un home de mediana idade que se enamora da filla da súa caseira, unha rapaza de 14 anos chegando a obsesionarse e tolear de ciumes pois a adorable Lolita simplemente se dedica a xogar con el.
Lolita, por moi adorable que sexa, mantén durante toda a pelicula unha actitude sensual, medindo cada palabra, cada movemento, xogando co profesor Humbert pero sen que en ningún momento pase "nada" en pantalla (e creo que tampouco fora de ela), o que non impide que algunhas escenas estean cargadas de erotismo.
O noso maduro vaise volvendo cada vez máis posesivo e intenta controlar á súa Lolita, o que produce un afastamento e rexeitamento cada vez maior pola súa parte.
Os personaxes son tremendamente coherentes na súa evolución e a estructura circular que presenta o filme faiche pensar nun final moito máis tráxico. Inda que o Epílogo queda un pouco excaso.
Como curiosidade, dicir que o primeiro guión que nabokov presentou a Kubrick daba para unha pelicula de 9 horas, inda que, según Kubrick, era un dos mellores guións que lera nunca.
A peli ten un refrito de 1997, dirixido por Adrian Lyne e con Jeremy Irons como o Doutor Humbert, Melanie Griffith como a señora Haze e Dominique Swain como Lolita.
Así comenza a novela, así ve o profesor Humbert á nena culpable da sua perdición:

”Lolita, luz de mi vida, fuego de mis entrañas. Pecado mío, alma mía. Lo-li-ta:la punta de la lengua emprende un viaje de tres pasos paladar abajo, hasta apoyarse, en el tercero, en el borde de los dientes. Lo. Li. Ta."

A ver se me leo a novela en breves.

OH! NO SOY YO SOS VOS: Con mas de cien dedos en la sien kien vengo siendo ...

2008-02-04T02:46:00.000+01:00

ola tod@s: Por peticion deste bo rapaz, a partir de agora colaborarei con el a miudo e ke este blog sea algo mais actualizado, ( isto é: miau ven con interes de arrasar), tras este inciso, dicir que teño pensado, expoñer alguns debuxos meus, coma este ke vedes aki, non esta rematado, pero esta en camiño. quizais expoñer kriticas sobre literatura ou cine, ou algun texto sobre a miña opion filosofica ( vamos iso ke supostamente facemos en ética, ken non raña a barriga), tamen intentarei escribir algun relato, ou dar opinions sociais etc.

Con todo isto serei referida como Miau (xfavor) e como primeira actualización, comezarei explicando un pouco este dbuxo.

Como podedes ver se lle dades a volta a este dbuxo en varias posicions poderedes apreciar varias caras. Este home ou suposta criatura de sexo masculino, aparece como mirando hacia arriba, da sua boca emerxe fume ou materia gasosa e algunha burbulla, está metido na auga, de feito se poñemos este debuxo en horizontal aparecera unha especie de peixe ( xD poñedelle imaxinacion ) podemos dicir ke este home esta pensand, miles de caras aparecen o redor da sua cabeza dando a sua expresion, QUE SACAR DISTO?, ke non sempre podemos ser nos como ser único, puro, , senón ke o noso paso polo mundo levanos a recoller moita información, coñecementos, pensamentos, ideas, experiencias, é dicir INTERACTUAMOS CO MUNDO , nin tan sequera podemos dicir que cando chegamos o mundo somos totalmente puros e únicos, temos patróns, dos nosos antepasados. Con isto dicir, ke toda a información levanos a adquirr comportamentos de outros ideas de outros, ke nos remodelamos, e ke as veces semellan ser milleiros de persoas DENTRO DE UN SO SER. este home pensa, sobre a sua existencia, e todas esas persoas dan o seu punto de vista. e el o fín SERA KEN DE SAKARÁ UN PUNTO DE VISTA de todos eses PUNTOS DE VISTA. O Punto de vista final han de ser ese fume ou burbullas ke sae da boca do home, a sua porción de punto de vista, un cacho da súa alma. KE KANTAS MAIS PERSOAS OU IDEAS OU INFORMACION OU EXPERENCIA, MAIS CONSISTENTE SE FARA. E MAIS MEDRARA A SÚA CABEZA, será mais sabio.

como persoa bastante individualista, penso ke debemos as veces deixar atras o noso tremendo egoismo, tan humano, e deixar entrar a esas persoas. sempre e cando se faga CUNHA BOA SELECCION. xa ke iso enriquecera a nosa alma e a nosa cabeza.

espero ke vos gustara. comentade moito ^^ ESCOITADE A CANCION DE SINIESTRO TOTAL DE : QUIEN VENGO SIENDO? di moi ben isto ( acordoume ahroa )

Travian

2008-01-31T14:44:00.000+01:00

O outro día decidín que me apetecía volver xogar a un xogo de navegador, así que volvín ó Travian... Estou todo viciado, preparando a miña aldea para cando se me acabe a proteción noob. O mellor de todo é que estou rodeado de vaquiñas para farmear^^.
Este é o link, por se vos apetece cheira un pouco.

And now, for something completly different... It's ...

Estou un pouco hasta o gorro de estudar Fundamentos de Historia Social e Economica, menos mal que o exame é mañan. A ver que tal...

Os Orcos sodes vós...

2008-01-28T01:04:00.000+01:00

Ola! Hoxe tiven o exame de Fundamentos de Historia Política, que non me saiu tan ben como eu quixera, digamos que non dominaba ben a pregunta tema. En fin, que, rematado o exame, fun ata Zonula Catro a ver que se cocia por alí e estivemos de chachara dicindo que se habia que retomar a partida de Crónicas de Gaidil.
Total, ás 17:06 estabamos listos para retomar as andainas dos nosos Guéghel pola Gael-Leach.
Recapitulemos: Na primeira e unica sesión que se xogou en novembro... (hai moito tempo) exploramos unha cova de urcos e enfrontamonos a trinta deles. Decidimos sair de alí e voltar ó castro, pero na porta tivemos que baixarnos a un troll. Total, que Rouco estaba mamadisimo e tivemos que cargar con el ata topar un sitio onde pasa-la noite.
E así empezou a nosa partida de hoxe, erguémonos e botamos a andar de volta ó castro, pero perdemonos... e topamos cun vello en coiros chungo, que foi conmovido polo cumulo de desgrazas que nos acontecera (falabarato bla, bla, bla...) levounos á súa choza, curou ós feridos e mandounos ó Sidhe a collerlle unha pedra... sera cabrón¬¬.
No Sidhe peleamos con Fomoris, que nos retaron a un combate singular. Se gañabamos, concederíannos unha graza, se non as nosas cacholas adornarían a súa empalizada. Eu fun o campión do grupo e, inda que comecei moi forte (quiteille 1/4 vida na primeira hostia) acabei derrotado e ferido de moitisima gravidade. Total, que nos prenderon, ataronnos e déronnos unha xornada de ventaxa, porque nos ian cazar.
Acabamos volvendo ó poblado tumbando fomoris a puñetazos porque alí tiñan a pedra... e eran as 9 e deixamolo máis ou menos por ahi... xD

Eyes on me

2008-01-28T00:31:00.000+01:00

Comentaba Zelretch no seu blog que o seu Final Fantasy favorito é o VI, considerado por moitos o mellor. Sera porque non o pasei, porque o meu dominio do inglés era escaso cando xoguei (inda que foi, conxuntamente co ZELDA, un dos métodos cos que aprendin o idioma) non me enganchou tanto coma o FF VII ou o VIII. Do VIII quería falarvos: Hai un tempo deume por baixar bandas sonoras de Final Fantasys e o outro día escoitei esta canción, un temazo por certo, e agora teño mono de FF VIII.

EMO Cosquillas

2008-01-05T21:55:00.000+01:00

O xoguete que quero que me traian os reises esta noite...

Que graciosos son os EMOs, se hasta teñen a sua propia versión dos Power Rangers

Con capitulo de Nadal incluido

Ah, que algúns non sabedes que é un EMO... un EMO é, máis ou menos, isto...

EMO

You're doing it wrong

Festín de Cuervos

2008-01-05T21:43:00.001+01:00

Festín de Cuervos, a cuarta parte de Canción de Hielo y Fuego, xa está aqui. Entereime o día 31 (a iso chamolle acaba-lo ano con bo pé) en Asshai.com. Xa fun correndo a Norma polo meu exemplar, pero Angeles comentoume que a tirada fora moi pequena e que se agotaran no mesmo día. Estou volvendo a ler Tormenta de Espadas pa refresa-lo todo... o peor de todo é saber que ese tio tiñao todo pensado dende o principio, que é algo do que me din conta coas relecturas... pero bueno.
Valar Morghulis!

Primeiro Aniversario

2008-01-02T13:55:00.000+01:00

Este blog cumpliu un ano o outro día...
A ver se lle dou un cambio de look

Code GEASS

2008-01-02T12:41:00.001+01:00

Xa a rematei, vista en tres sesións de 8 capítulos con Agui.
Ano 2017, nunha linea temporal alternativa na que Inglaterra venceu na Guerra de Independecia Americana, O Imperio de Britania domina Xapón cun réxime estratificado e racista. Un xovén de Britania consigue, mediante o pacto cunha misteriosa rapaza adicta as pizzas de Pizz Hut, o Geass, un poder que lle permite ser obedecido polos demáis sen miramentos. Lelouch, que así se chama o efebo, iniciara unha guerra contra o Imperio Británico apoiandose nos grupos armados de resistencia.
Como vedes o argumento é bastante distinto o dunha serie de mechas habitual. E funciona xenial. Ten algúns xiros especialmente sorprendentes que che deixan fliapando en colores.
O protagonista chama moito a atención, ten pinta de malo, risa de malo e actua como o malo. Polo outro lado esta Suzaku, o seu mellor amigo, no bando oposto que é todo o contrario; abnegado e inxenuo, disposto a da-la vida polos seus ideais. O resto de personaxes son bastante arquetípicos
A animación esta moi ben, con escenas de acción moi logradas e a banda sonora encaixa a perfección co ambiente da serie.

Eleccíons ás Xuntas da Facultade #2: O Día das Eleccións

2008-01-02T00:43:00.000+01:00

Xa van alo dúas semanas dende os sucesos narrados neste artigo, así que perdoade que non sexa tan completo como o anterior...
A Mañan
Votei pola mañan. Entrei na facultade pola porta principal e pisei un dos estandartes sanguentos da tirania dos CAF que se caira. Fun votar con Celia, Pepe, Xoán e Mario estaban dando papeletas á porta de Decanato, que era onde se celebraban as eleccións. Aquí é preciso sinalar unha cousa:
Por moito que se empeñen os Vindeiros, ese acto caciquil non consistia nun montón de radicais con pistolas e sachos amenazando ós alumnos con pasealos e soterralos nunha foxa no campus norte para que nos votaran. A xente que lles preguntaba sabia moi ben con quen estaba falando e solamente se lles daban papeletas se as pedían.
Votei, baixei para o local un anaco e fun a asemblea. Discuitiuse que facer se non cumpliamos os obxetivos e non se chegou a nada. Todo o mundo estaba nervioso e algo inseguro, inda que o optimismo foi medrando a medida que pasaba o tempo. Comín por alí e fun a clase.
O Reconto
Cando estás remataron subimos ó Decanato. Estaban co reconto e levaban con iso dende as seis da tarde. Naquel momento levaban a arredor de 50 papeletas, das cales a maioría eran nosas.
Escoitando dende a porta foi pasando o tempo. Sacábamos casi a totalidade de papeletas, que eran moitas. O reconto a dedo vale para unhas eleccións normais, desas de 5 participantes, pero iso era outra cousa. Houbera máis de 200 participantes e ir dicindo ós votados un por un non é sempre a solución máis rápida. Ó final montouse un apaño, tres recontos simultaneos... os da mesa electoral, a decana e o conserxe (que etsaba ata as narices, eran as 11, quería marchar pa casa) e outro cun representante de cada grupo (Eu, o Cicerón do século XXI: Luis Velasco e Agueda dos CAF) E niso estabamos cando pasou unha cousa moi simpatica...
Na décima papeleta que votaba á nosa candidatura comentalle Cicerón a Agueda "Moitos cubatas deberon pagar" así como quén non quere a cousa...
Pero todavía quedaban as dúas papeletas do segundo ciclo. No segundo ciclo había unha soa candidatura, do grupo Vindeiros... e as dúas papeletas estaban en blanco. Pese a que Cicerón considerou que a intención do votante era clara ó haber un só candidato a mesa considerou os votos en blanco.
Despois procedeuse á suma de tódolos os recontos e, por petición de Alba Mariña, á lectura do total de votos de cada candidato... os nosos tiñan unha media de 100, o que máis 140 e o que menos 70, os CAFs andaban polos 30 e os Vindeiros polos 40. A cara da rapaza dos CAF daba realmente magoa...
A Troula
Saimos e fúmonos ó Avante a celebralo en masa. Botamos alí ata que pechou todos moi contentos bailando e berrando cousas como Historia Ceibe, pode popular ou Asembleas en tódalas aldeas. Despois aparecerón os do CAF por alí e estiven a cantar Fuxan os Ventos cunha delas... Evidentemente non son xente desagradable nin comen nenos nin nada así, por moito que se diga por aí. É máis, por moito que algún me mirara como contaminado ou algo así por ese feito...
O Chasco
Un par de días despois enterámonos de que, como non houbera reprsentantes de segundo ciclo, ían encher eses ocos con xente do primeiro, os seguintes máis votados, algúns CAFs e Vindeiros.

Propositos de Aninovo e Enmendas

2008-01-01T23:48:00.000+01:00

Perdón!
Xa sei que levo un mes sen me pasar por aqui... con actualizacións prometidas pendentes que nunca chegaban. Pero creo ter xa dito dabondo que custa moito poñerse a actualizar. Así que a partir de agora... Prometo, non, XURO cumplir. Cando diga que actualizo é que vou actualizar... totalmente en serio. Como mostra de boa vontade agora colgo un par de actualizacións atrasadas.

...

Non volo credes, verdade?

...

Eu tampouco moito...

Elecciós ás Xuntas da Facultade #1: A Campaña

2007-12-13T13:42:00.000+01:00

Comecemos polo principio

Hai 4 ou 5 asembleas Rouco propuxo que a Asemblea participara nas eleccións á representantes do alumnado na Xunta de Goberno da Facultade. O obxetivo era ben claro: Facer entrismo ou como lle quixerdes chamar, ocupar todos e cada un dos postos para forza-la xunta a consultar a todo o estudantado... En dúas palabras: Democracia Direta.
Así que se comezou a elaborar unha lista de candidatos asembleistas baixo o nome de Candidatura Independente ARXEHI, necesitabamos 45 candidatos pois ese era o numero de representantes... ó final, entre asembleistas e amigos xuntamos 47. Todos eles cunha dimisión firmada antes incluso de ser candidatos, non vai ser que quixeren ser representantes "de verdade"...
Coas listas presentadas , na seguinte asemblea creouse un grupo de traballo para as eleccións. Del formabamos parte Samu, Eu, Sergio, César (Cun megáfono son pelighroso) Xoán e Xisela.

Guerra Sucia
Na primeira reunión, mentres fixabamos obxetivos topamos este papel...

Xa se vía como comezaba a cousa, o papel estaba firmado por todolos grupos que se presentaban ás eleccións e algúns máis... Incluso unha Asociación de Estudantes de Arte, Xeografía e Historia que supoñiamos que eramos nós mesmos (recordade que ARXEHI é o nome da nosa candidatura e hai un pequeno parecido)

Os Grupos
Creo que hai que facer un pequeno inciso para falar dos grupos que se presentaban ás eleccións:

CAF: A oranización estudantil de Galiza Nova e do BNG, agora mesmo un sindicato amarelo. Xa dende o comezo houbo problemas entre eles e a asemblea.

Vindeiros: En verbas de Rouco: "uns que leron moito a Ferrín", según eles unha organización independente que quere cambialas cousas. Querían quedar ó marxe da nosa guerra cos CAF... sen embargo, ocultaban un segredo moi escuro...

Sindicato de Estudantes: ... ... Sen comentarios ... ...

Guerra Sucia II
O venres 30 pola maña redactamos o noso panfleto, que nos quedou bastante ben feitiño:

A candidatura ARXEHI, promovida pola Asemblea de Estudantes de Arte, Xeografía e Historia nace cun único obxectivo: que o estudantado poida participar directamente no goberno da facultade deste xeito: UN ESTUDANTE, UN VOTO.

Así todos e cada un dos estudantes terán voz e voto en decisións que nos afectan a todos coma plans de estudos, presupostos etc. Trátase de forzar ó Claustro a consultar a todos e cada un dos estudantes de Arte, Xeografía e Historia. Por iso decimos non ós partidos e organizacións políticas (CAF, Sindicato de Estudantes..), que avogan por un sistema representativo no que uns poucos “representantes” deciden por todos nós.

Por iso, se tamén queres cambia-las cousas vota para botalos, para botar abaixo un sistema podre e anticuado. Hoxe e de forma pioneira na historia o estudantado intenta cambiar o sistema dende abaixo.

Se queres máis información acude ó local de estudantes cando queiras e sempre toparás alguén a túa disposición para informarte. Pero sobre todo non te esquezas de acudir á túa Asemblea o mércores 5 á 1:00PM na aula 13.

UN ESTUDANTE, UN VOTO: PARA QUE NINGUÉN DECIDA POR TI

Pola tarde compramos material e, como se dunha clase de plastica de primeiro de plastilina se tratara, comezamos a facer carteis e pancartas... Botamos toda a tarde... e mentres colgabamos o segundo dos carteis presenciamos como dous CAFres rachaban o primeiro... Tivemos unha moi educada e hipocrita discusión con eles que non foi se non, o comezo oficial das hostilidades.

A partir de aí, cada día colgabamos carteis e arrincabamos os dos demais, os CAFres facían o mesmo, e os de Vindeiros pedianos que deixaramos os seus, que eles estaban ó marxe e pagaban as fotocopas do seu peto...
Así transcorreu a primeira semana de camapaña...

Guerra Sucia III
Pasou o ponte da Constitución e volvín este luns á hora de sempre, cheguei á facultade para a clase das 4 e topei coa nova publicidade electoral de vindeiros:

Tamén "autofinanciaran" (Patrocinados pola Novena Porta, Couceiro, O Nido do Cucoun magazine cun nome profetico "Tempos Vindeiros" e onde, cun estilo grandilocuente, atacaban directamente a asemblea e a súa candidatura...

Assemblea ou Reunión de Pastores

Todo isto o último día de campaña, sen deixar tempo para unha replica. Sen embargo, a última hora da tarde apareceu un panfleto asinado por Luis Velasco (primeiro da súa lista) onde se declaraban unha organización neoliberal fascista... Si, esta claro que era unha falacia desvariante, pero foi moi divertida.

A Voraxine de Peche de Campaña

Mentres todos nos riamos con ese panfleto e o Velasco chivavase á Decana. Colgamos os últimos carteis, outros vindeiros arrinacabannos eses carteis e os CAF pasaronse a colgar dous Estandartes Sanguentos da Tirania (según Pepe) na porta da Facultade. O ambiente estaba tenso e inda por riba, outro grupo entraba no xogo...

O Poder Factico da Facultade

Xa sabiamos que a señora da limpeza era o verdadeiro poder na facultade. Un poder capaz de facer rematar unha clase. O que non sabiamos era que estaba aliado cos Vindeiros. Houbo unha escandalosa discusión entre unha delas e Mario sobre carteis e arrinacar carteis...

O Día de Reflexión

O Martes foi un día tranquilo, colgaronse "despistadamente" algúns carteis e repartironse panfletos como quen non quere a cousa... A sorte estaba botada e so quedaba agardar...

Máis en canto volva da Facultade...

Minixogos #24 (Edición Especial Eleccións da Facultade)

2007-12-12T00:30:00.000+01:00

Tocaba o xoves, pero gardeimo... xa que estamos en eleccións e algúns candidatos merecían unha man de ostias...

Slap the Candidate

Mañan crónica completa e de paso, as críticas do maratón

VIdeos Musciais #27: Queen - Bohemian Rhapsody

2007-12-12T00:26:00.000+01:00

Temazo...

Videos Musicais #26 - LLuís LLach: Laura

2007-11-27T01:57:00.000+01:00

Xa que onte saiu a peli de LLach, hoxe a súa canción que máis me gusta... Concretamente a miña parte preferida é a que escaralla a tía da guitarra...

Cine Overload #2

2007-11-26T01:24:00.000+01:00

Seguimos con Cineuropa:
O Paiaso e o Fuhrer preséntanos un hipotético encontro entre o paiaso Charlie Rivel e Adolf Hitler. Unha adaptación dunha obra de teatro, que se nota moito xa na forma do discurso. Presenta o dilema moral entre ser complice dun asasinato ou evitar un tiranicidio. Grande fotografía e guión.

O Quimérico Inquilino de Polanski é unha peli de terror, tremendamnete longa e lenterrima, na primeira hora e media non pasa absolutamente nada e os acontecementos precipitanse (nunca mellor dito, cando un travestido salta pola ventana) na media hora final... Muermazo psicolóxico e con malos subtitulos.

A Morte dun presidente e un documental que construe as posibeis reaccións ó asesinato de G. Bush Jr. Esperabame algo completamete distinto, centranse nas investigacións policiais e non nas consecuencias políticas... que a min polo menos me parece moito máis interesante. Tamén da unha visión bastante idealizada dun paleto subnormal coma o presidente de Estados Unidos.

LLach; La revolta permanent é outro documental que recolle a actividade músical do cantautor catalán a traves das súas cancións e relaccionandoa cos 5 mortos de Vizcaia ós que compuxo Campanades a morts.

Próxima capítulo: Edición Especial Bizarra

Minixogos #23

2007-11-22T01:11:00.000+01:00

Hoxe un xogo bonito dos de Orisinal...

The Crossing

Videos Musicais #25 - J. Sabina: Adivina, adivinanza

2007-11-20T00:58:00.000+01:00

Hoxe é o aniversario da morte dun capullo, aí vai unha canción sobre a morte dun cabrón... a ver se adiviñades cal:

Piii-kaaa-CHUUUUU!!

2007-11-18T23:14:00.000+01:00

Como é habitual isto é unha enfermidade desas que me ensinan Zelretch e Galatei... Mirade a web da USC. O blog de Zelretch, Wikipedia, ou ese conto que colgeui hai pouco...

Que carallo pasa? Pikachu tomou o poder... Non. Hai xente todavía máis enferma:

Pikachizer

Misterios sen Resolver

2007-11-18T21:50:00.000+01:00

Hoxe espertei arredor das 11 da maña, quedeime un anaco na cama, disfrutando de eses momentos nos que a Vixilia non se asentou todavía de todo e, metade esperto e metade durmido, intentas recordar o que soñaches, enumeras todas esas cousas que dixeches que ías facer e que non fixeches e lle das voltas á cabeza pensando nun pandemonio sen sentido. Levanteime e acendín o mobil para mira-la hora -non sei onde puxén o reloxo- e chegoume a seguinte mensaxe:

He d dcirte una ksa muy seria,hadrian.Se q eres ermafrodita y q t autoreproducs x sporas.no ay otra xplicacion.

Mandábama un numero que me soaba moitísimo. Comprobei que non estivera na axenda e... non estaba. Nun primeiro momento pensei que podía ser Nefanda atacando de novo e tiven medo. Descarteino porque o tono non era lastimero como era habitual en ela. Así que pasei a analizar o mensaxe:
En principio non topaba a ninguén que tivera razóns para mandarme tal mensaxe. Cheguei á conclusión de que non era ninguén que estudara bioloxía recentemente porque o hermafroditismo e a reproducción por esporas son xeitos de reproducción distintos -sexual e asexual, respectivamente- e tamén que non podía ser ninguén de Compostela por cuestións idiomáticas... Como non chegaba a ningures envieille a seguinte réplica:

E logho ti, de quén ves sendo? O teu numero soame a hostia pero non o teño na axenda.

E mentres me duchaba responderonme que:

Uy creo q m eqivoq d numero xp.sorry :3.los kolokons mios

O caso é que non me dixo quén era. Un verdadeiro misterio...

300 Ferrolanos

2007-11-16T14:46:00.001+01:00

Non, equivócaste:

Isto é... Ferrol!!!

Videos Musicais #24 - Nana Mizuki: BRAVE PHOENIX

2007-11-15T00:43:00.000+01:00

Isto tocaba onte, pero coma chegeui ás tantas do cine... vai hoxe:

Acaba de mandarma Zelretch, ó fio dunha discusión sobre Playback... É a canción do combate final de Nanoha A's.

Cine Overload

2007-11-14T23:26:00.000+01:00

Zatoichi o sabado, Buda explotou por vergoña o luns, Redacted o martes e Memorias dunha Guerrilleira hoxe... Demasiado cine como para facer unha crítica ó uso, así que comentovos un pouco de cada unha e festa:

Comezamos por Zatoichi, dirixida, protagonizada e co-escrita por Takeshi Kitano, basada nun clásico do xénero -ata 21 películas hai sobre o persoaxe-. Zatoichi non é un filme de samurais ó uso. O protagonista é un masaxista cego que chega a un pobo, onde servirá de fío conductor para introducir varios personaxes coas suas historias, dilemas e motivacións propias. O argumento é simple e creo que mal enlazado nalgúns aspectos. Inclue algúns aspectos cómicos e dramaticos. Tamén ten unha banda sonora moi orixinal que se conxuga cos sonidos da aldea (nunha escena os sachos dos campesiños cordinanse coa músca de fondo).

Buda explotou por vergoña (Buda as sharm foru rikht) é unha peli cun rexistro totalmente distinto. Hana Makhmalbaf, a directora, premiada por esta peli en Berlín e San Sebastián, é unha rapaza de 18 anos, filla e irmá de directores ¡que o leva no sangue, vamos! O título refírese ás demolicións dunhas estatuas de Buda no norte de Afganistan hai algún tempo, escea que abre e pecha a película. Ó caron dos seus restos inda viven milleiros de persoas. Unha delas é Baktay, una nena que quere ir á escola a aprender historias porque escoitou ler ó seu veciño na porta da súa cova. Baktay ten que pasar por un montón de situacións que poñen de manifesto a sociedade e o tempo que lle tocou vivir. A máis impactante é quizais cando uns nenos que xogan ós talibans a queren lapidar por infiel. A fotografía gustoume moito e o guión deixa ver toda a inocencia e as ganas de vivir e aprender que os nenos poden ter incluso en ambientes tan extremos e enrarecidos.

Redacted, dirixída e escrita por Brian de Palma aborda a historia dunha escuadra de marines estadounidendes destinados nun posto de control en Samarra, lonxe da fronte. Estes soldados remtaran violando a unha nena de 15 anos para despois asasinala xuto con toda a súa familia. de Palma xoga coas diversas perspectivas persoas e ata camaras, que nos permiten coñecer as opinións dos diversos personaxes: os soldados, cada un cunhas motivacions e intereses propios, os mandos militares, os periodistas iraquies, a poboación dos Estados Unidos e as das victimas dos desmans das tropas. Personalmente creo que é un filme moi atrevido, que permite visión, en canto á multitude de perspectivas, bastante total do problema que trata. O máis arriscado de todo é a teoría de MaCoy, o soldado que non é quen de evitar os desmans dos seus compañeiros e cargase con toda a culpa: os peores non son os políticos, nin os terroristas, nin os soldados criminais coma os seus camaradas, nin os que pretenden sacar cartos a costa de vender as imaxes de desgracias alleas... os peores somos nós, que nos tragamos sen sequera inmutarnos as imaxes que eses sensacionalistas nos mandan... A peli remta con imaxes de victimas civis da guerra; camionetas de mortos, bebes coa cabeza reventada, embarazadas cun balazo no peito... para que nos vaiamos tomar algo e a rir e falar doutras cousas, dandolle a razón a MaCoy.

Por último, Memorias dunha Guerrilleira é un documental que reconstrue a vida de Remedios, unha vella de Valencia que de moza estivo na guerrila. A peli componse de partes onde Remedios e os seus vellos camaradas reconstruen as súas experiencias e outras que son reconstruccions cutres con actores bastante malos.
Compré sinalar que todas as pelis de Cineuropa están en V.O. subtitulada, cuns subtitulos bastante cutres (deberían aprender de Aunder, por exemplo). Zatoichi, como é tradicional, está mal doblada.

Seica aquí chovia...

2007-11-14T22:18:00.000+01:00

Eu ata me mercara un paraugas para non mollarme cando tivera que ir a algures, pero inda non o saquei da funda. Xa sei que non é algo do que me debería queixar, pero é algo decepcionante. Pola contra si que fai frio... e os que me coñecedes sabedes que eu non son moi friolero.
Estou enganchado ás pelis de Cineuropa. Levo tres en tres días e teño unha liste de ata doce máis que quero ver... Obviamente terei que descartar algunha, porque o bono so é de 10. Menos mal que so son dúas semanas máis porque se non... non hai tempo para nada máis.
E eu que me marcara por obxetivo o facer polo menos o traballo de Aniga e Social e Economica este mes... Bueno, todo é cuestión de organiza-lo tempo polas mañans... que quitando ir á piscina de vez en cando, non teño nada que facer.
Si, decidín apuntarme de novo á piscina, gustame nadar de vez en cando e poñer as ideas a remollo.
Maña teoricamente hai cena de clase de novo... cando apenas pasaron 20 días da anterior, creo que vivimos no país do Vicio, que dicía o outro. Se ó final hai xa sabedes que significa: Máis frases de Carlos!
Xa vos contarei.

CINEUROPA 2007

2007-11-12T14:15:00.000+01:00

Xa comezou o ciclo este de cine... Bueno, fíxoo o martes pasado, pero dende que lle fun preguntar polo programa esquecéraseme completamente. Aquí tedes o programa en internet e as sinopses das peliculas... Agora mesmo estou intentando cadrar horarios con algunha que quero ver...

Programa Cineuropa

Falando de cine, esta noite se hai ganas crítico Zatoichi.